april 2013

Wereldwonderen en euforische momenten in een onontdekt land

Schermafbeelding 2014-02-13 om 21.15.10“Cause I’m your laaaaaaaadyyy, and you are my ma-aaa-aaan..!”
De bus deint gedwee mee en hier en daar wordt er een hoge noot meegeproduceerd door de jongen naast ons. Het is niet Celine die zingt, maar de stem van een bij ons tot noch toe onbekende Celine rip-off die door de goedkope speakers van de RoRo-bus schalt. Na The Power of Love worden we getrakteerd op Michael Bolton’s Butterfly Kisses voordat we overgaan op de all times favourite Country Roads, waarbij de hele bus in extatische sferen verkeert.
Ze houden hier van dramatische, romantische en ellenlange muzikale vertolkingen van het leven, veelal op kunstige wijze verkracht door een coverzanger(es). De gouwe ouwes worden dan ook overal gedraaid. In restaurants, in de bus, op straat en in de winkels, je ontkomt er gewoon niet aan. Het geheel voor mij een aaneenschakeling van euforische momenten vormt, waarbij ik genoegzaam neuriënd uit het raam over het Filippijnse landschap tuur, terwijl hij steeds meer draagvlak bijeenraapt voor zijn theorie dat deze zelfde muziek tijdens de Tweede Wereldoorlog werd gebruikt om informatie los te krijgen van Duitse krijgsgevangenen.

We reizen heel wat af in de Filippijnen! Overvolle bussen brengen ons van bestemming A naar bestemming B, langs weelderige weggetjes door berglandschap met hier en daar een van bamboe gemaakt huisje waar hele Filippijnse gezinnen in wonen. Het primitieve reizen en de voor ons primitieve levensstijl maakt het een unieke ervaring en brengt ons even terug naar de realiteit, waarin niet iedereen gezegend is met een wiegje in Haarlem.
Het landschap is fantastisch. Van bizar grote rijstvelden in de bergen tot witte stranden omlijnd met palmbomen aan de kust; we kijken onze ogen uit!

De dagen worden slenterend door mega-malls, snorkelend met schildpadden en wandelend door de bergen gevuld, terwijl we  genieten van onze bezoekjes aan talloze eetstandjes- en tentjes. Van sushitent tot shoarmakraam  en van browniebar tot pancakapalace; de Filippino’s zijn echte zoetekauwen en houden van eten. De keuken is een aparte mix tussen Aziatisch, Spaans en Amerikaans en tijdens het reizen worden de  hongerige maagjes dan ook graag gevuld met kaneelsuikerrolletjes, bananenbroodjes en verse mango. Jum!
We weigeren ons te wagen aan de Filippijnse delicatesse, die door menig Filippino likkebaardend naar binnen wordt geslurpt. Na het stappen, als tussendoortje in de bus of gewoon voor zo uit ’t knuistje; Balut is een hardgekookt bevrucht en voor een deel uitgebroed ei met daarin een embryo van een kuiken – soms zelfs al met beginnende veertjes! Ze worden overal verkocht en gretig afgenomen door de lokale bevolking.
Kijken als iemand iemand tegenover me z’n eitje zit te pellen is er niet bij…

Onderweg naar het noorden verblijven we een nachtje in Baguio en slapen we in de Red Lion Pub. Hier staat ons een   legendarisch dronken avondje te wachten aan ‘The table of Wisdom’, die bezet wordt door oudere Amerikaanse mannen, op eigen barkrukken voorzien van naamplaatjes, in de leeftijdscategorie 60 tot 80 jaar, die enorm veel drinken en aan één stuk door slap ouwehoeren. We kijken karaoke, geven een vermogen uit aan cocktails en lachen om het hardst. En hoewel we het ’s avonds zo naar ons zin hebben dat we besluiten een nacht extra te blijven, checken we ’s morgens met bonkende slapen en een gezonde portie cognitieve dissonantie toch uit en pakken de volgende bus verder naar het noorden.

Hier vinden we waar we voor kwamen; prachtige rijstvelden die bekend staan als het 8e wereldwonder. In Banaue zoeken we een verblijfplaats en genieten we van alle pracht. Een lokale Filippino laat ons de velden zien, waarna we op een terrasje genieten van een koud biertje. Het echte werk moet tenslotte nog komen. De volgende dag staan we voor dag en dauw klaar en beginnen we aan onze dagvullende trip naar Batad, een minuscuul dorpje aan de andere kant van de bergen. Het duurt even om er te komen en hoewel ze druk zijn de smalle bergpaadjes om te toveren tot betonnen wegen, is Batad vooralsnog alleen te voet te bereiken. Na een flinke bergwandeling naar de top en een deel naar beneden het dal in worden we beloond met het mooiste uitzicht ooit. Je hebt rijstvelden en Batad. En Batad is a-dem-be-ne-mend!

De afgelopen dagen hebben we heerlijk doorgebracht in El Nido, in het noorden van het eiland Palawan. Hier vinden we palmbomen, witte stranden, blauwe zee en twee cocktails voor de prijs van één; een waar feestje. Hier hoppen we van eiland naar eiland, barbecuen we op het strand en relaxen in onze hangmat. Precies zoals reizen zou moeten zijn!