november 2014

Monday mornin’, you gave me no warning…

Schermafbeelding 2014-02-10 om 19.27.30
‘Ik ga sluiten, we moeten vertrekken!’ was de laatste plat-Amsterdamse boodschap die ik hoorde voordat de tramdeuren met brute kracht mijn organen samenknepen.

Ik kan me geen beter begin van de werkweek voorstellen. Vooral niet omdat ik eerder de vertraging van de NS al trotseerde, daarna ruim 10 minuten poogde mijn dienst weigerende fietsslot te kraken – in de hagel. Wat dus niet werkte, en waardoor ik dus nu tussen de tramdeuren vastzit om zo op enig moment toch nog at the office aan te komen. Jeuj!

Maandag. Het is toch griezelig elke keer weer de bevestiging te krijgen hoe klote zo’n maandagmorgen kan zijn. De wekker gaat altijd te vroeg. Altijd te volhardend. Met wallen tot op de enkels sleep ik mezelf naar de badkamer, waar ik aan het begin van de week standaard net niet snel genoeg ben, en ik dus de rest van de ochtend moet haasten om nog enigszins op tijd te komen.

Terwijl ik het huis rond ren om lunch te maken, m’n thee te drinken, m’n sokken te zoeken en hupsend één voor één een schoen aantrek, prop ik in het voorbijgaan af en toe een grote hap yoghurt met muesli naar binnen en probeer ik ondertussen nog een glimp mee te krijgen van het ontbijtnieuws. De klok wijst inmiddels 2 over half. Dit betekent dat ik de absolute ochtend-deadline gemist heb en dat onderweg níks tegen mag zitten wil ik de trein nog halen.

Dus geef ik hem een halve yoghurtkus terwijl ik mijn ene hand in m’n jas stop en met de andere mijn sjaal en handtas mee gris. In de lift heb ik 10, 9, 8 seconden om mijn jas aan te trekken en mijn sleutels uit mijn tas te graaien voordat ik in de drup naar mijn fiets ren om me in volle vaart door het Haarlemse verkeer te manoeuvreren. Natúúrlijk  gaan we van de drup in de regen en niet andersom, zodat ik, eenmaal hijgend op het station aangekomen, met mascara langs mijn wangen 5 minuten kan wachten op de trein omdat ‘ie – hoe kan het ook anders – vertraagd is.

Een mooi moment om mezelf even te herpakken. Ik schik mijn haar en mijn sjaal, adem drie keer diep in… en uit. Dan pak ik mijn iPhone en tik, slide en sleep in enkele momenten de heerlijke eerste tonen van The Mama’s & The Papa’s mijn gehoor binnen. Een bescheiden glimlach bereikt mijn mondhoeken terwijl de trein het station binnen rijdt. Helaas. Nét niet met de deuren voor mijn voeten.

Een volwassen kerel dringt zich venijnig tussen de meute naar voren waarbij hij niet schuwt die oudere dame op links bijna tussen het spoor en de trein te duwen – als er maar een kans bestaat dat hij kan zitten (as if!).

Ik sleutel wat aan mijn volumeknopjes en zing ik gedachten mee ‘Monday, monday, so good to me. Monday mornin’, it was all I hoped it would be…’

En terwijl ik samen met de man en overige mede-forenzen, als haringen in een ton, op transport naar Amsterdam wordt gestuurd, maakt de muziek m’n dag in 3 luttele minuten goed. Thank God there’s music!

Ach, kom ook maar door met die nieuwe week!

http://www.youtube.com/watch?v=h81Ojd3d2rY