juni 2016

Kut versus kittig; het gat tussen off- en online leven

facebook

“Haha! Ik moet toch altijd zó om jou lachen!” Ze gooit haar hoofd in haar nek en lacht hardop om een foto van mij op Facebook. Ik sta er goed op en kijk met licht aangeschoten pretoogjes en breed glimlachend van achter een glas wijn de lens in. Met het juiste filter, een kek kader en een guitig tekstje erbij is het overduidelijk: ik heb het goed naar m’n zin. Dat ik vlak daarvoor nog in huilen uitbarstte is nauwelijks zichtbaar.

Het sociale web staat er bol van; vrolijke volmaaktheid, geinige gekheid en leuk leven. We behangen er massaal onze facebookmuurtjes mee, twitteren en tweeten ons een ongeluk, en op instagram – ja, wat doen we daar eigenlijk in gódsnaam mee?

Het échte leven, lieve mensen, is nogal kut. Goed, een tikkie overdreven, maar rozengeur is het niet. En ook zeker geen maneschijn. Het leven is lastig. Op z’n minst niet eenvoudig. Een gok. Een aaneenschakeling van keuzes, waarvan je vooraf mag hopen dat ze achteraf de juiste zijn. En, als je durft, van springen in het diepe en maar zien of je weer boven komt.

Leven vergt lef. Of, zoals Loesje het zegt: leven is het meervoud van lef. Zit wat in. En precies wat het voor ons simpele zielen niet altijd eenvoudig maakt. En stiekem gewoon een beetje kut.

Online is er maar weinig ruimte voor kut. En ook nauwelijks voor echt. Ja, tenzij er een #photoshopfail voorbij komt die we flink kunnen liken. Of als we als gezonde Hollandse vrouw maatje zero proberen klein te krijgen. We draaien ons toetsenbord er niet voor om politici te wijzen op veinzerij en valsheid. En ook strakgetrokken BN’ers moeten het ontgelden. Dan kunnen we ineens niet meer tegen nep en moet het allemaal vooral lekker echt, eerlijk en natuurlijk blijven.

En ook ik ben geen uitzondering. Vakkundig scherm ik mijn offline leven af van de online versie, zodat alleen een perfect selfie, een hilarisch grapje en een diepzinnige quote de weg naar mijn account kent. 

Met diepe frons en kritische blik swipe ook ik mij een weg door gemaakte selfie’s die ik stuk voor stuk toets aan facebookwaardigheid. De beste optie snijd ik uit, befilter ik en voorzie ik van een tekst die de waarheid enigszins verbloemt. Het zal te maken hebben met mijn verslavende drang naar vind-ik-leuks en followers. Want die vinden dat leuk. Wat ik dan weer leuk vind. Maar zo is er eigenlijk een hele waarheid die Facebook niet kent. Oók best wel kut dus.

Want ik ben ook maar gewoon een mens. Geloof het of niet; ik poep ook gewoon elke ochtend. Of eigenlijk alleen als ik mazzel heb; soms lukt het me dagenlang niet, wat dan weer resulteert in gigantische buikpijn, ranzig geruft en, uiteindelijk, de pijnlijke bevalling van een veel te harde drol. Niet perse een pretje.

Dat ik op Facebook pretendeer elke ochtend wakker te worden met zwart gekrulde wimpers en glanzende lokken: het ligt niet eens dichtbij de waarheid. Met precisie en oog voor detail geef ik mijn gezicht iedere ochtend een upgrade. Die gave huid? Komt allemaal uit een potje.

Ik ben niet netjes. En ook niet echt schoon. Gestructureerd werken? Niet echt mijn cup of tea.
 Ik hou van een drankje, maar drink eigenlijk meer dan goed voor me is. Ik hou van mooie schoenen, maar kan me ook zonder krediet niet inhouden. 
Ik ben bang voor spinnen. En trouwens ook voor de dood.

Ik ben bijgelovig. En sentimenteel. Moet ik ongesteld worden, trek dan de gevarendriehoeken maar tevoorschijn. 
Ik ben onzeker. Niet alleen over wat ik aan moet, of mijn dijen niet te groot zijn en mijn tenen niet te lang, maar ook over of ik er wel bij hoor en of ik wel leuk genoeg ben. Begin ik aan een nieuwe baan, bel ik de avond ervoor nog steeds huilend mijn ouders, omdat ik het allemaal nog net zo spannend vind als toen ik voor het eerst naar de basisschool ging – en nog steeds ben ik trots op mezelf als ik vriendjes maak in de pauze.

Ik ben soms ongelukkig. En dus niet altijd vrolijk. En ook niet altijd aardig. Ik heb stemmingswisselingen, die vaker niet dan wel te begrijpen zijn. Daar word ik voor behandeld.
Ik huil ook. Regelmatig. Soms is dat heerlijk. Met van die dikke tuiten, een glas wijn op links en een bak Chocolate Fudge Brownie op rechts, en dan het laatste stukje van de Titanic onder zien gaan. Maar vaker ben ik gewoon echt heel erg verdrietig.

Want het leven is niet altijd feest. En ook niet altijd Chardonnay op het terras en in bikini op Bondi Beach. Het leven hangt niet aan elkaar van inspirerende quotes en zwoel geblikte selfies. En ook zeker niet alleen maar van heel hard gelach. Dus cut the crap! Laten we stoppen met doen alsof. En leef je uit. Durf jezelf te laten zien zoals je bent. Want het mooiste wat je kunt zijn, is jezelf. Ook online.

IMG_2513

thumbnail_fullsizerender

 

FullSizeRender kopie 2

IMG_2559