maart 2017

Moméntjes, Malbec en Mindfucks – What to expect when you’re NOT expecting?

“Okee, goed om te weten.”, denk ik als ik mijn laptop dichtklap zonder verdere actie te ondernemen. 
De reis die ik wil boeken is goedkoper dan ik dacht. Een meevallertje. Een mazzeltje. En waarschijnlijk ook vrij momenteel. In de zin van dat die prijzen natuurlijk niet eeuwig durend laag blijven.

Waarom ik me nu dan tóch liever bezighoud met belangrijker zaken zoals de pepermolen vullen met nieuwe peperkorrels en alle pennen uit de besteklade onderwerpen aan de grote inkttest?
Nou, dat komt omdat A.: peper en pennen tot de fundamentele noodzakelijkheden des levens behoren – algemeen bekend. B.: Ik het toch stiekem wel spannend vind om alleen naar de andere kant van de wereld te vliegen (en het fenomeen uitstellen daar prima bij past). En C, de echte reden: ik er een móméééntje van wil maken!

Euhh.. huh? God, ben ik zo’n vrouw geworden? Nee, maar… Ja dus.

Ken je dat? Dat iets zo perfect moet zijn dat het nooit meer de kans heeft perfect te worden? Dat in je hoofd álles moet kloppen? Zo van: als dan het huis helemaal opgeruimd is, de kaarsjes aan staan, er een stoofpotje op het fornuis staat te pruttelen en ik lékker met een glas Malbec voor de haard zit met m’n lief aan m’n zij… Dat ik dán op de knop druk om mijn lang gekoesterde droomvakantie naar zon, zee en palmbomen te boeken. En dat we dan proosten op nieuwe avonturen die gaan komen en we de hele avond bij het knisperen van het hout fantaseren over exotisch eten, tropische vissen en inheemse culturen. Dat werk.

Nou, vaak gaat het niet zo. In mijn geval besloot ik bijvoorbeeld na een week of twee, bij het uitblijven van een dergelijk tafereel, in blinde paniek midden in de nacht toch nog eens vliegtickets te bekijken om er luid vloekend en ongenadig chagrijnig achter te komen dat de vlucht die ik wilde bijna 200 euro in prijs was gestegen, waarna ik boos, balend, koud én alleen toch maar direct de transactie rond maakte, om vervolgens onrustig in slaap te vallen.

Voor m’n lief vaak het aangewezen moment om het weer eens over verwachtingen te hebben. En dan vooral dat als ik die los zou kunnen laten, het leven daar echt een stuk mooier van zou worden. Bloedirritant, want het laatste wat je wilt is dat je man, of wie dan ook, op zo’n ongelukkig moment onuitstaanbaar wijsneuzig gaat zitten zijn en je onderwerpt aan een een levenslesje geluk. Maar, misschien, heeft ‘ie toch een punt, de goedzak.
Want de theorie luidt dat als je met minder, of het liefst geen, verwachtingen door het leven kunt stappen de kans dat je teleurgesteld raakt aanzienlijk kleiner wordt. En de kans dat je wordt verrast een stuk groter. Een klassieke win-win. Maakt sense so far.

Na het vliegticketdebacle hoog tijd dus voor een proef op de som. Een weekendje weg. Zónder te weten waar naartoe. Als vrouw is dat schoentechnisch gezien alleen al (back me up hier dames!) een vrijwel onmogelijke opgave, want voor het strand is weer heel ander schoeisel nodig dan voor de stad, en voor Parijs hele andere mode dan voor Breda. Natuurlijk. Maar goed, je hebt een afspraak met jezelf en dus ga je er zo relaxt mogelijk en volledig open in. Geen verwachtingen. Niet bij de stad, niet bij het hotel, het restaurant, het eten. En ook niet bij de activiteiten die hij geregeld heeft. Dus of je straks met een in champagne doordrenkte roze limousine wordt opgehaald voor een romantisch weekend Grote Stad waar je vanavond in een mooie jurk met een bloem in je haar eindigt in een luxe jazzy cocktaillounge met uitzicht op duizend lichtjes terwijl je man je op het podium verrast met een speciaal voor jou ingestudeerd liefdesliedje, of – kom op nou Sanne, géén verwachtingen! – niet; je weet het niet, je vindt er niets van en je verwacht niets. Nul. Nada. Loslaten die handel! En: je laten verrassen.

En dus rijd je achter hem aan als hij naar het station fietst (we gaan dus niet met de limo…). En volg je hem als hij je pesterig loopt te mindfucken door van perron 14, via perron 2, naar perron 6a te lopen, waar hij je vraagt vooral je paspoort bij de hand te houden. Je had nu kunnen denken dat het buitenland lonkt, maar omdat je dat niet doet geniet je ervan als je even later in een Amsterdamse tram staat. En laat je je verwonderen door die heerlijke stad die je verwacht had al zo goed te kennen en door alle nieuwe plekken die hier nog te vinden zijn. Je hebt geen beeld bij wat er komen gaat, en dus trap je keer op keer in zijn grappen. Waar hij dan weer genoegzaam van geniet, en waar jullie samen heel hard om moeten lachen. So far, so good dus.

Totdat je jezelf op enig moment in het theater vindt, waar je op het puntje van je stoel zwijmelend naar een op het podium huppende Danny de Munck zit te kijken.
En dat jij daarvan geniet is logisch. Maar dat de anti-musical-man himself óók naast je zit te smullen overtreft werkelijk álles!
En zo komt het dus dat, voordat je het weet, wanneer de dag zich langzaam maar zeker vordert, je je plotsklaps beseft dat alles leuk is. Dat alles mag. Dat niets moet. En het is allemaal goed!

En dáár gaat het dus om. Dat het goed is. Zónder verwachtingen. Had ik niet verwacht. En ook niet dat ik hier zou moeten toegeven dat hij dus eigenlijk al die tijd al gelijk had. En dat ik dit dus vaker ga proberen. Dat had hij dan weer niet verwacht. Maar ach… zo houden we elkaar tenminste een beetje scherp.

Vanaf 3 april ga ik mezelf als solo-backpackert een maandje door Indonesië manoeuvreren. Benieuwd naar de ongetwijfeld hilarische avonturen en/of wil je meer van mij lezen? Laat dan een berichtje achter!


IMG_5035