augustus 2017

Forenzen, flikken, vulkanen en varanen. Pushing the boundaries 2.0. Het leven is een feestje!

Lees ook deel één! 

“Okay, okay, I understand. No taxi’s here. So. Maybe..? You..?”
Met mijn armen om mijn backpack geklemd kijk ik van onder mijn wimpers naar hem op. Het is al laat en donker buiten, en een hevige regenbui klettert op het dak. De mannen in uniform verzamelen zich geamuseerd om mij en Dr. Google heen.
Het is nu 6834 slepende uren later dan vanmorgen en ik ben met al m’n hebben en houden via een jeep, een minibus, op een scooter, in een touringbus, met een boot en nog een bus uiteindelijk gestrand in een Balinees kantoor. Het komt nu aan op mijn beeldige bambi-blik. En op de 600.000 vers gepinde rupiah in mijn linkerhand. “So maybe you… can take me?” Even knipperen. Glimlachen. “Please?”  Even later neem ik achterin de politiewagen plaats.

03.00. De getallen prijken onverbiddelijk op het scherm van mijn telefoon als met een irritant geluid de wekker gaat. Ik lig in bed met mijn spijkerbroek aan die ik diep in mijn warme vliegtuigsokken heb gestopt. De capuchon van mijn fleecevest is strak over mijn hoofd getrokken pogende me te beschermen tegen kou en vocht in het hoofdkussen. Op de tast zoek ik het lichtknopje, en op mijn hoede voor verschrikkulukke achtpotigen was ik snel mijn gezicht en poets ik waaks mijn tanden.
Als ik weer een beetje bij m’n positieven ben na een veul te korte nacht, en ik ongedeerd uit de badkamer kom, heb ik er weer zin in en sta ik even later trappelend langs de kant van de weg te wachten op het uitzicht van m’n leven.

Want vanaf hier zal ik me in het donker door vulkanisch landschap naar de Bromo manoeuvreren om die bij zonsopgang te aanschouwen. Een mystiek geheel en een geweldige ervaring! De nodige oh’s en ah’s zijn op z’n plaats en 5 miljoen foto’s worden eerst vanuit het uitzichtpunt en later vanaf de vulkaan onvermoeibaar gemaakt voordat ik als een blij ei verzadigd deze highlight van mijn lijstje kan vinken. Check!

Ik ben inmiddels aangekomen aan de oostkant van Java. Treinreizend heeft vooral mijn camera het zwaar moeten ontgelden en samen maakten we verhitte overuren. Java is geweldig! Plaatjes van adembenemende landschappen, plaatjes van blootvoetige kindjes, plaatjes van het lekkerste eten, het bizarre verkeer en op kunstige wijze ook af en toe van mezelf. Ik ontmoet de leukste mensen en ik geniet van de mooiste gesprekken. Zo maak ik kennis met de zwaarlijvige hindoeïstische Putuh, die ervan overtuigd is dat God ons heeft samengebracht opdat hij mij nu de beste tips voor zijn Bali kan geven (Dank u!). Ik ontmoet Iwan, die als toerist in eigen land net zo onder de indruk is van al het moois als ik. En ik moet vreselijk lachen met de scheidsrechterjongens die ik ontmoet dankzij de Ajax-pen van mijn broer; het beste geheime wapen ooit voor een goed gesprek in Indonesië! Onderweg word ik meermalen ten huwelijk gevraagd, en hoewel ik niet terugschrik van een goed feestje op z’n tijd, wijs ik in zo’n situatie toch maar op de plastic H&M trouwring die moet dienen als ultiem zelfverdedigingsmiddel als vrouw alleen in het verre Oosten. En hoera! Dat werkt. So far, so good.

Bali is andere koek. Het eiland is niet nieuw voor me en nadat ik tempelhoppend en souvenirshoppend vijf keer over een stel toeristen ben gestruikeld besluit ik een deurtje verderop te gaan. Op een mooie avond boek ik een spontane binnenlandse vlucht naar Labuan Bajo om er vanaf daar een paar dagen op uit te trekken richting Komodo. Je hebt tenslotte een bucketlist of niet.

De boottocht naar Komodo is de beste keuze ooit. Ik deel de boot met uiterst gezellige medeforenzen, garant voor hard gelach en voldoende ijskoude Bintangs.
De varanen zijn ge-wel-dig. Wát een imposante beesten. Niet alleen omdat ze moordlustig en ongenadig snel zijn, maar ook omdat ze beschikken over slijm dat je na een beet langzaam maar zeker van binnenuit zal verteren, waar dan dus geen redden aan is. Gelukkig beschermt onze gids ons met een hele lange stok.

Na een paar dagen op de boot hop ik verder naar Lombok. Want, in het kader van moet-je-gedaan-hebben, mag een paar dagen scooteren niet ontbreken. Living on the edge, maar ach, wat kan er nu helemaal mis gaan?
Als ik na een paar uurtjes gelukzalig toeren languit op het asfalt lig krijg ik daar langzaam maar zeker zo een beetje een beeld bij. En zo kom ik voor de tweede keer in korte tijd in aanraking met de politie, die me naar een kliniek in de buurt escorteert.
Mijn gehavende voorkomen geeft me als buitenlandse een extra indrukwekkende touch en veel bekijks. Zo komt het dan ook dat ik niet veel later bevriend raak met de Lombokse Andito, Elmina, Chie en Riska. Omdat toeval niet bestaat werken de dames in het ziekenhuis en is Andito’s beste vriend eigenaar van de scootershop. In ruil voor Engelse gesprekken, eindeloos liedjes zingen op het strand en veel hard gelach komen de meiden naar mijn homestay waar ze lief ten strijde trekken met natriumchloride en verband en zorgt Andito er ondertussen voor dat ik maar 35 euro hoef af te tikken voor de scooter. Als kers op de spreekwoordelijke taart trakteert het gezelschap me op de lekkerste gamba’s ter wereld; eerder geluk dan een ongeluk dus!

De laatste dagen van mijn trip breng ik door op Gili Air, waar ik de bijtende zee trotseer voor noodzakelijke snorkelsessies met schildpadden, prachtige zonsondergangen, heerlijke massages en perfecte nasi goreng – voordat het tijd is mijn backpack weer om te gooien en terug te keren naar Kikkerlandje.

Van huilend op Schiphol tot dolgelukkig op de Gili eilanden. Deze trip was all about grenzen verleggen in het kwadraat en geen moment van spijt. Het is echt en ik geloof ten zeerste: het leven is een feestje!

FullSizeRender5 FullSizeRender-1 FullSizeRender-2 FullSizeRender-4