april 2018

Kraaienklauwen en katerwelling. De wereld van een dertiger in de dop.

Ik leef nog. Een conclusie die ik enkel en alleen ontleen aan het eenvoudige feit dat ik pijn voel. Hevige, helse, ondraaglijke pijnen aan de linkerzijde van mijn hoofd, ter hoogte van mijn slaap. Een zeurend gevoel ontwaakt tegelijkertijd in mijn onderrug. En er is iets geks met mijn maag aan de hand.

Voorzichtig open ik mijn ogen en zie wazig de vertrouwde contouren van onze slaapkamer. Ik lig op iets hards en ontdek verbaasd, maar dankbaar, dat ik liefdevol lig te spoonen met een hevig aangebroken pakje paracetamol. Met de kracht van een doordrenkte spons druk ik vastberaden twee tabletten uit de pilstrip.
Ik kijk de kamer rond. Links van me ligt hij nietsvermoedend en in comateuze toestand ver onder de dekens gedoken. De bofkont. Rechts van me een bont geheel aan kleding, schoenen en oranje accessoires, met daarnaast de gevolgen van mijn pre-ontbijt-op-bed: een bordje gehavende tostikorst, drijvend in een overdaad aan ketchup, en een pak lauwzure CoolBest.
Mijn keel is droog en mijn tong voelt als dik schuurpapier – ik heb verschrikkuluke dorst. En dus strek ik als ware het een fata morgana in de Sahara reikhalzend en hoopvol mijn hand uit naar het sinaasappelsap. Pas dan zie ik de schittering aan de ringvinger van mijn rechterhand. Verbluft slaat mijn hart een slag over. Ik was jarig vannacht!

Ik heb heel wat vrienden en vriendinnen die een paar jaar ouder zijn dan ik. Gezellige lui, die ik stuk voor stuk genadeloos heb vervloekt toen zij meedogenloos bleven zeuren over hun overgang naar de gene zijde. Onzin vond ik het; leeftijd is maar een getal, je bent zo jong als je je voelt en meer van dat soort crap. Welnu, mensen, the struggle is real. Het bewijs? Du moment dat ik de magische leeftijd van 30 bereikte werd niet alleen de intensiteit van wat ik vroeger een katertje genoemd zou hebben stante pede vertienvoudigd tot een helse ervaring, ook schattige kraaienpootjes verschieten ineens tot diepe groeven en pronte borstjes verliezen één minuut over twaalf plotsklaps lamlendig en verveeld hun jeugdig volume. En dat is nog maar het begin.

Dacht je in je naïeve twingtigerjaren nog te geloven dat je tegen de 30 wel alle antwoorden op je levensvragen had, zijn de enige antwoorden die ik na een dag of wat als dertiger ken dat ik: A. Meer Spa Rood zal moeten drinken tijdens een avondje uit, en B. dat ik over 56 dagen word verwacht voor het Landelijk Bevolkinsgsonderzoek. Hiep, hiep, hoera. Net even anders dan andere jaren, toen ik nog met plezier wijdbeens mijn nieuwe levensjaar inluidde.

En mocht je je troost willen zoeken bij een willekeurig social media kanaal – laten we wel wezen: tot voor kort toch een beetje onze hoop in bange dagen, ook dan heb je het mis. Om te beginnen moet je je eerst een weg zien te banen door alle trouwfoto’s en babyadvertenties – Nee, ik wil geen biokatoenen draagdoek. Ook niet in een hippe print. Nee, echt niet – om vervolgens alle overgebleven kattenplaatjes, hondenkunstjes en diepzinnige lifequotes van een duimpje te voorzien.
Godzijdank heb je als dertiger de tijd van zware foundations, plakkaten mascara en dikke lagen lipgloss voor altijd achter je gelaten, maar denk je met je mooie look-au-naturel een leuke score van likes binnen te harken van je achterban, forget it! Je weet nu pas echt dat je oud begint te worden als je telefoon na 20 keer oplichten zuchtend zwart blijft. Versus het schamele 247 dat de jeugd voor een selfie toebedeeld krijgt, dus.

Oneerlijk? Welnee. Het einde? Ook niet. Alleen maar ellende? Zeker niet. Anders? Dat wel. Volwassenheid comes with a prize. Met een z dus. Want hoe ik ook went of keer: ieder nadeel heb z’n voordeel. Anti-aging crème is een feit, maar ik ben reuze blij met de twintig minuten die het me scheelt zonder al die zware make-up die ik tien jaar geleden dacht nodig te hebben. Sporten lijkt een must, en toch ben ik honderd keer zekerder over mijn lichaam dan alle jaren hiervoor. Ik kan niet meer eindeloos drinken wat ik wil, daarom geniet ik nu meer van een goed glas wijn. Ik heb mijn tijd niet meer te verdelen om tot de pijngrens alle feestjes en fuifjes af te lopen, daarom is die ene vriendschap zo speciaal. Social media is niet meer wat het was, maar het kan me al lang niet meer zoveel schelen wat anderen van mij vinden. Zowel online, als offline.
Ik heb me in de afgelopen vijftien jaar druk gemaakt over te lange tenen, te dikke billen en te korte benen. Over of iedereen (maar dan ook iedereen) me wel aardig, leuk en lief zou vinden. Over geslaagd zijn in het leven, al dan niet met een carrière, koophuis, relatie of gezin. En over wie ik ben, wie ik wil zijn en wie ik zou moeten zijn voor een volmaakt gelukkig leven. Het mocht dan even duren, maar ik weet nu meer dan ooit: ik ben wie ik ben. Dat ben ik door hoe ik hier kwam. En daar ben ik blij om.

Alle antwoorden? Neuh. Geen onzekerheden meer? I wish. Maar: wijsheid komt met de jaren. En ondanks mijn gezever over kraaienklauwen en katerkwelling ben ik gelukkiger met mezelf en onverschrokkener dan ooit! Dus kom maar op.
Ik ben 30! Hoera!

IMG_5126 DSC06037