december 2018

Fuck de standaard. Over verrijken door af te wijken

‘Misschien een beetje een gekke vraag hoor, maar wil jij eigenlijk nog kinderen?’
Nieuwsgierig en onschuldig kijkt ze me met haar groenbruine kinderogen vanaf de andere kant van de tafel aan. Tussen ons in ligt mijn verwoede poging om yahtzee te gooien.
Wil ik eigenlijk nog kinderen? Het is een vraag die ik minimaal eens per week, en soms drie keer op een avond gesteld krijg. Maar van deze dame in de dop had ik de vraag vanavond niet verwacht. Ik weet het niet. En dus weet ik niet wat ik moet antwoorden. Als ik nee zeg, lieg ik. Als ik ja zeg levert dat alleen maar meer vraagtekens op. Ik besluit me ervan af te maken met een grap.

Kinderen krijgen. Een groot onderdeel van het fenomeen dat “het gewone plaatje” heet. Net als studeren, je rijbewijs halen, een leuke partner ontmoeten, samenwonen en eventueel trouwen is kinderen krijgen één van die stappen die in je leven doorloopt. Ook al weten we allemaal dat het niet vanzelf gaat en dat je kinderen niet néémt, maar hopelijk mág krijgen. Toch gaan we er met z’n allen vanuit dat die ellende allemaal aan jou voorbij zal gaan en dat ook jouw leven “gewoon” volgens “het plaatje” zal verlopen.

De opgetrokken wenkbrauwen zijn dan ook niet aan te slepen als je afwijkt van die standaard. Zelfs een kind van tien heeft er vraagtekens bij als je als dertigjarige vrouw nog geen kroost hebt geworpen. Terwijl afwijken anno 2018 geheel plausibel is. Want misschien wil je helemaal geen kinderen en je leven niet laten bepalen door het ritme van een gezin. Misschien ontmoet je wel geen leuke man, maar word je verliefd op een vrouw. Misschien wil je wel helemaal niet studeren, maar met een rugzak de wereld rond. Misschien wil je genderneutraal zijn. Als man je haar in een knotje kunnen dragen. Of als vrouw vlechten kunnen leggen in je okselhaar.

Makkelijk is dat niet, afwijken van de standaard. Maar nu we na generaties opboksen tegen oorlog, armoe en status wel zo’n beetje aangekomen zijn bij de top van Maslow’s piramide, en we dus hartvochtig ons levensgeluk najagen, komt het wel eens voor.
Ook ik waagde me eraan, en nam een zijspoor van het geijkte pad dat ik toen al tien jaar liep. Niet zozeer omdat ik per se af wilde wijken van wat er van me werd verwacht, maar wel omdat ik op een punt was gekomen dat ik zo een beetje alles in het leven omarmde van wat zij mij schonk – even verdrietig als prachtig.
Dus zag ik dat paar bruine zachtleren laarzen voor de helft van de prijs in de etalage als een teken van het universum. Volgde ik mijn gevoel als het ging om een nieuwe baan mét een hoofdkantoor in Groningen. Zei ik vaker ‘ja’ tegen nieuwe dingen. En liep ik ook niet weg voor een fantastische romance met een twee meter lange, blonde en 18 jaar oudere vader van drie kinderen. Die zelf geen kinderen meer wilde.

‘Zonde, van zo’n leuke meid’ – de gemiddelde overtuiging van keurslijflievend Nederland. Versus het zeldzame groepje mensen dat er helemaal niks van vindt. Een handjevol mensen acht het allemaal “heel moedig” – whatever that may mean. Maar het overgrote deel weigert erin mee te gaan en weet zeker dat de relatie gedoemd is te mislukken. Zij mogen zich dan ook gelukkig prijzen; daarin kregen ze gelijk.

Ja okee, toegegeven: de makkelijkste weg was het niet. Ik moest mezelf wegcijferen. Me aanpassen. Een hoop accepteren. En ook negeren. Het vergde inlevingsvermogen. Energie. En soms ook tranen, boosheid en spijt. De achterkant van de glimmende voorkant van de medaille; aan liefde ontbrak het niet. En toch was het na drie jaar onvermijdelijk er een punt achter te zetten. Omdat we erachter kwamen wat we al die tijd al wisten: ik wilde uitzicht op een gezin, hij had die al.

Maar… zonde? Okee, ik heb een hoop moeten laten. En toch staat dat niet in verhouding tot wat het me heeft gebracht.
Want in drie jaar afwijken van de standaard leerde ik te kijken voorbij mijn kortzichtigheid en open te staan voor anders. Leerde ik te vertrouwen op mijn gevoel en intuïtie. Leerde ik te accepteren, te delen, niet meer in verwachtingen te denken en meer in het nu te leven. Ik leerde te genieten van plekken buiten mijn comfortzone. Ik verkende mijn grenzen en wensen. En vocht voor mijn overtuigingen.

Een prachtige ontdekkingstocht. En blijkbaar slechts het begin van wat er komen zou. Want in de afgelopen maanden na die drie jaar leerde ik pas echt. Niet alleen om los te laten, maar ook om op eigen benen te staan. Ik vond mijn grenzen, mijn eigen plek. Ik vond mijn vrienden, en familie, en ontdekte wat ik wel en ook wat ik niet wil. Ik heb gevoeld hoe het hart kan breken en ik ben erin geslaagd die zelf te lijmen. Ik leerde 100% van mezelf te houden, gewoon om wie ik ben. En dit alles met als resultaat dat ik meer Sanne ben dan ooit tevoren. En gelukkiger dan ik me kan herinneren.

Dus zonde? Nee. Het was één van die levenslessen die ik “gewoon” moest doorlopen, om zo een nog betere versie van mezelf te worden. Een eigen ongebaand levenspad, met geweldige in- en uitzichten along the way. Dus fuck die standaard. En fuck het keurslijf. Omarm anders en vooral: kies je eigen pad en leer daarvan. Wees jezelf en laat de rest zijn wie ze willen zijn. Want geloof me, daar wordt het leven echt een stuk gelukkiger van.

FullSizeRender 27

FullSizeRender 26

FullSizeRender 25