Uncategorized

De oneerlijkheid van het teken van vruchtbaarheid.

“Can you please check again? Are you sure?” Ik sta op mijn tenen en grijp haar kant van de balie vast zodat ik mezelf op kan trekken en bijna mee kan kijken op haar scherm.
Ze knikt en kijkt me emotieloos aan. “Yes, I’m sure. Are you certain you fly with SAS?”
Ik denk na en concludeer dat ik op dat punt ben gekomen dat ik niets meer zeker weet. En dus kijk ik met een lege blik terug. Ik voel het zweet op mijn borst naar beneden parelen, de zeurende pijn in mijn onderrug wordt heviger en met mijn rechterhand wrijf ik over mijn buik. Dit. Wil. Ik. Niet.
Vloekend draai ik me om, marcheer naar een paar plastic zitjes en slinger mijn backpack erop. Woest klik ik de bovenkant open, verwoed ruk ik het koord los en met een ferme beweging trek ik mijn laptop tevoorschijn. Dit alles met als doel mijn reservering nog eens te checken. Het resultaat is dat ik niet alleen mijn laptop, maar ook zo een beetje de rest van mijn bagage door de vertrekhal laat vliegen. Inclusief het aangebroken pakje tampons dat ik deze week nodig had, zodat de bolletjes bloedstelpend gaas nu stuk voor stuk over de betonnen vloer, tussen haastige voeten door tuimelen. Verslagen staar ik ernaar terwijl ik in mijn ooghoek een charmante Noor zie opstaan om ze op te rapen. Met zijn handen in een kommetje gevouwen brengt hij me alle exemplaren die hij kon vinden. “I believe these are yours?”

Zucht.

Ongesteld zijn. Naast niet weten op welke vlucht je zou of had moeten zitten en apathische grondstewardessen is ongesteld zijn wel ongeveer het kutste wat er is. Wat moeten we als vrouw blij zijn met dit teken van vruchtbaarheid, maar mijn hemel, wat geeft het een rommel. Het hele proces begint zo ongeveer vanaf het moment van ovuleren, wat dus eigenlijk betekent dat je er zo een beetje de helft van de tijd zoet mee bent. Vanaf dan worden borsten opgezet en pijnlijker, krijgen pukkels, puistjes en onderhuidse ontstekingen meestal prominent op de kin of midden op het voorhoofd vrij spel. Gaan hormonen ongeveer een week van tevoren vollédig hun eigen leven leiden, waardoor je afwisselend jaloers, onzeker, agressief of seksueel opgewonden bent, geheel zonder reden. Je lichaamstemperatuur stijgt vervolgens met zo’n 100 graden, je houdt inmiddels 20 liter vocht vast, en je kunt niet meer zitten, liggen of staan zonder rugpijn. Om aansluitend op moment suprême een eerste gigantische bloedprop vaginaal naar buiten te werken, waarna de echte baarmoederlijke buikkrampen nog moeten beginnen ufkors. Darmen besluiten dan vaak gezellig mee te gaan doen, maar dat kan ook te maken hebben met het feit dat je tegen die tijd allerhande broodjes chocoladepasta met knakworst of pindakaas met mayonaise naar binnen zit te werken. Kortom: het mag duidelijk zijn dat de strandscène van Saving Private Ryan geïnspireerd is op het wel en wee van een menstruerende vrouw. Bovendien weet je dat het pas echt een heftige sessie gaat worden als je bij het opzetten van die bewuste film al zit te grienen bij het verschijnen van het DreamWorks logo – zet de gevarendriehoeken dan maar uit en sleep het maandverband maar aan.

En gelukkig is dat dan weer totaal geen probleem hier in het Hollandse. Want hier genieten we van een bijna absurd assortiment aan absoptiemateriaal. Van 3D-tampons tot menstruatiecups en van Lunapants tot zeesponsen. Het klassieke maandverband lijkt hier haast bij te verbleken en toch is ook dat tegenweurdig in alle kleuren, geuren en smaken verkrijgbaar. Met vleugels, zonder vleugels, extra lang, ultradun, giga discreet, voor de gevoelige huid, voor in strings, voor in boxers, voor in hipsters, voor in slips, voor de nacht, voor lichte dagen, voor zwaardere dagen, voor dagen daar precies tussenin, voor op feestdagen, winterdagen, zomerdagen of als je eens lekker wilt uitdagen of opdagen.
En dan hebben we nog de wondere wereld van de tampons. Welja. Gemaakt van biologisch katoen, met of zonder SilkTouch technologie, tampons met schuine groeven, met kartonnen of met plastic SmoothTouch én anti-slipgrip inbrenghuls, lichtgeparfumeerde tampons, tampons met LeakGuard touwtjes, tampons speciaal voor meisjes, tampons met vrolijke en extra stille verpakkingen, in miniformaat, in superformaat of, gewoon, in normaal formaat, natuurlijk.
Zodra je het schap bij de drogist of supermarkt gevonden hebt, duurt het als vrouw gemiddeld genomen zo’n twee uur voordat je je er weer een weg uit hebt gemanoeuvreerd, laat staan als je vriend of vader voor deze uitdaging staat. En toch sturen we onze mannen maar al te graag op pad, al is het alleen maar om ze te laten delen in deze ellende van menstruerende kutzooi. Gedeelde smart is immers…? Juist.

Maar, hoe kut het hier ook moge zijn. Ons leven gaat godzijdank gewoon door.
Hoe anders is het voor menstruerende meiden en vrouwen in landen als Oeganda, waar vaak geen maandverband is. Meiden die daar opgroeien moeten zich tijdens hun menstruatie behelpen met bananenbladeren, kranten of oude lappen. Bovendien is er op school vaak helemaal geen plek om zich te verschonen. Veel meisjes blijven daarom thuis als ze ongesteld zijn en missen elke maand een week school. De leerachterstand die ze hierdoor oplopen, is dikwijls zo groot dat ze vaak maar helemaal stoppen met school.

Gelukkig maken initiatieven als Afripads hierin een groot verschil. Dit project zorgt voor toegang tot goed duurzaam en uitwasbaar maandverband en goede sanitaire voorzieningen, zodat het leven van deze meiden niet stopt wanneer zij beginnen met menstrueren. Bovendien worden Afripads gemaakt door Oegandese naaisters, die daarmee hun brood verdienen.

Mooie mensen in Nederland maken zich hard voor dit project. Zo ook mijn lieve vriendin Marianne. Zij vertrekt binnenkort van Zoetermeer naar Oeganda waar zij zich in zal zetten voor het Rainbow House of Hope Uganda, een school waar kansarme jongens en meiden een vak leren en werken aan een gezonde en mooie toekomst. Om schoolverzuim tegen te gaan wil zij zoveel mogelijk Afripads kopen voor de meiden van het Rainbow House en deze daar persoonlijk afleveren. Help mij haar helpen hen te helpen en steun ook met een pakketje Afripads. Want €5,00 euro hier, betekent een jaar lang naar school daar. En dat zet onze kutzooi toch weer in een ander perspectief.

Help jij ook? Doneer dan via NL 94 RBRB 09 41 11 17 41 t.n.v. Stichting Mia o.v.v. Afripads. Wil je meer weten over de reisbestemming van Marianne? Kijk dan op www.facebook.com/StichtingMia of op www.stichtingmia.nl.

IMG_8008

 

8f83dcfb-1d0d-474c-a20f-931ed3bf43cd

 

IMG_8003

 

 

 

 

 

 

 

Lief dagboek. De teksten van een tiener.

7 mei 1999 – Lief dagboek,
Na lang omkijken heb ik toch besloten je te proberen bij te houden. Ik ben nu elf en natuurlijk (als vanzelfsprekend) heb ik een verleden. Maar ik zou niet weten waar ik moest beginnen, dus als we dat nou verder links laten liggen dan wordt het allemaal wat duidelijker. Ik heb 2 broers Marc + Ralph en natuurlijk een vader en een moeder: Maria Christina Horeman (roepnaam Tineke) en Sape de Haan (‘k weet niet of hij bijnamen heeft). Ik woon met mijn gezin in Haarlem in de Trompstraat nr. 53. Mijn broer Marc is 15 jaar, Ralph 12 jaar (bijna 13), mijn moeder 43, mijn vader 42 en ik zelf ben 11. Ik ben 27 april geboren dus ik ben net jarig geweest.
Het is nu 10 over 10. Ik moet gaan slapen. Eigenlijk weet ik ook niets meer. Fijn kennis te maken. Sanne (de Haan) XXX

31 mei 1999 – Lief dagboek,
Het feest is voorbij. Het was onwijs leuk. We hebben spelletjes gedaan, zoals: stoelendans, beeldendans en snowball. Ik zal even het spelletje snowball uitleggen: met snowball beginnen een paartje (een jongen en een meisje) en die gaan dan slijpen op heel rustige muziek, en dan zegt steeds iemand “snowball” en dan zoekt een meisje een jongen en een jongen een meisje uit en die gaan dan ook weer slijpen en dan steeds door totdat iedereen op de dansvloer is. En ik heb 2x met Jeffrey Meijer geslepen. Dat vind ik best een leuke jongen. Hij is dit jaar nieuw in onze klas. Maar ik heb een vriendje, Rick, in Hoofddorp en dan krijg ik daar weer gedonder mee. Maar goed, ik stond daar dus te slijpen met hem en ik voelde me raar, want Tessa (mijn beste vriendin en buurmeisje) knipoogde naar me en Milou die zei daarna: “het zit wel goed met jou en Jeffrey hè?”. Maar ik weet niet zo goed wat ik ermee aan moet.
Nee. Ik doe het niet. Ik ga morgen mijn vriendje Rick bellen en ik ga een tijdje met hem praten. Om mijn liefde voor Rick te bewijzen moet je onder deze blz. kijken. Mooi hè? Het is nu 21.45. Ik ga slapen. Doei. XXX Sanne

10 januari 2000 – Lief dagboek,
Vanavond krijg ik mijn definitief schooladvies dus ik ben echt heel zenuwachtig. Mijn vader en moeder zijn nu naar school om het aan te horen. Maar weet je, als ik VWO ga doen ben ik bang dat ik veel te veel huiswerk krijg en dan niet meer iedere woensdagmiddag naar de stad kan…
Ik ga slapen. Doei. XXX Sanne

27 maart 2000 Lief dagboek,
Je weet dat als ik in je schrijf ik dat haast altijd doe om eens goed m’n hart te luchten tegen iemand die goed luistert en me niet tegenspreekt. Sterker nog je kan me niet eens tegenspreken.
Ik zit namelijk voor mijn gevoel een beetje in trabble omdat als mijn ouders niet thuis zijn gaat Ralph heel vervelend doen en dan gaat Marc ook weer de baas spelen en dan word ik weer boos en ik kan ook nooit wat tegen ze inbrengen. Ze zijn veel sterker dan ik. Echt, als je mijn armen “kon” zien, zou je vast schrikken, zo dun zijn ze. En als mijn broers me dan pesten voel ik me zo machteloos! Net ook weer. Soms zeg ik dan (voornamelijk tegen mezelf) dat ik broers haat. Maar dat kan ik toch nooit echt menen?? Toch?!?
De zomertijd is ook ingegaan. Het is nu tien uur. Ik ga slapen. Veel liefs, Sanne XXX

IMG_7497

IMG_7499

IMG_7500

 

 

 

Fuck de standaard. Over verrijken door af te wijken

‘Misschien een beetje een gekke vraag hoor, maar wil jij eigenlijk nog kinderen?’
Nieuwsgierig en onschuldig kijkt ze me met haar groenbruine kinderogen vanaf de andere kant van de tafel aan. Tussen ons in ligt mijn verwoede poging om yahtzee te gooien.
Wil ik eigenlijk nog kinderen? Het is een vraag die ik minimaal eens per week, en soms drie keer op een avond gesteld krijg. Maar van deze dame in de dop had ik de vraag vanavond niet verwacht. Ik weet het niet. En dus weet ik niet wat ik moet antwoorden. Als ik nee zeg, lieg ik. Als ik ja zeg levert dat alleen maar meer vraagtekens op. Ik besluit me ervan af te maken met een grap.

Kinderen krijgen. Een groot onderdeel van het fenomeen dat “het gewone plaatje” heet. Net als studeren, je rijbewijs halen, een leuke partner ontmoeten, samenwonen en eventueel trouwen is kinderen krijgen één van die stappen die in je leven doorloopt. Ook al weten we allemaal dat het niet vanzelf gaat en dat je kinderen niet néémt, maar hopelijk mág krijgen. Toch gaan we er met z’n allen vanuit dat die ellende allemaal aan jou voorbij zal gaan en dat ook jouw leven “gewoon” volgens “het plaatje” zal verlopen.

De opgetrokken wenkbrauwen zijn dan ook niet aan te slepen als je afwijkt van die standaard. Zelfs een kind van tien heeft er vraagtekens bij als je als dertigjarige vrouw nog geen kroost hebt geworpen. Terwijl afwijken anno 2018 geheel plausibel is. Want misschien wil je helemaal geen kinderen en je leven niet laten bepalen door het ritme van een gezin. Misschien ontmoet je wel geen leuke man, maar word je verliefd op een vrouw. Misschien wil je wel helemaal niet studeren, maar met een rugzak de wereld rond. Misschien wil je genderneutraal zijn. Als man je haar in een knotje kunnen dragen. Of als vrouw vlechten kunnen leggen in je okselhaar.

Makkelijk is dat niet, afwijken van de standaard. Maar nu we na generaties opboksen tegen oorlog, armoe en status wel zo’n beetje aangekomen zijn bij de top van Maslow’s piramide, en we dus hartvochtig ons levensgeluk najagen, komt het wel eens voor.
Ook ik waagde me eraan, en nam een zijspoor van het geijkte pad dat ik toen al tien jaar liep. Niet zozeer omdat ik per se af wilde wijken van wat er van me werd verwacht, maar wel omdat ik op een punt was gekomen dat ik zo een beetje alles in het leven omarmde van wat zij mij schonk – even verdrietig als prachtig.
Dus zag ik dat paar bruine zachtleren laarzen voor de helft van de prijs in de etalage als een teken van het universum. Volgde ik mijn gevoel als het ging om een nieuwe baan mét een hoofdkantoor in Groningen. Zei ik vaker ‘ja’ tegen nieuwe dingen. En liep ik ook niet weg voor een fantastische romance met een twee meter lange, blonde en 18 jaar oudere vader van drie kinderen. Die zelf geen kinderen meer wilde.

‘Zonde, van zo’n leuke meid’ – de gemiddelde overtuiging van keurslijflievend Nederland. Versus het zeldzame groepje mensen dat er helemaal niks van vindt. Een handjevol mensen acht het allemaal “heel moedig” – whatever that may mean. Maar het overgrote deel weigert erin mee te gaan en weet zeker dat de relatie gedoemd is te mislukken. Zij mogen zich dan ook gelukkig prijzen; daarin kregen ze gelijk.

Ja okee, toegegeven: de makkelijkste weg was het niet. Ik moest mezelf wegcijferen. Me aanpassen. Een hoop accepteren. En ook negeren. Het vergde inlevingsvermogen. Energie. En soms ook tranen, boosheid en spijt. De achterkant van de glimmende voorkant van de medaille; aan liefde ontbrak het niet. En toch was het na drie jaar onvermijdelijk er een punt achter te zetten. Omdat we erachter kwamen wat we al die tijd al wisten: ik wilde uitzicht op een gezin, hij had die al.

Maar… zonde? Okee, ik heb een hoop moeten laten. En toch staat dat niet in verhouding tot wat het me heeft gebracht.
Want in drie jaar afwijken van de standaard leerde ik te kijken voorbij mijn kortzichtigheid en open te staan voor anders. Leerde ik te vertrouwen op mijn gevoel en intuïtie. Leerde ik te accepteren, te delen, niet meer in verwachtingen te denken en meer in het nu te leven. Ik leerde te genieten van plekken buiten mijn comfortzone. Ik verkende mijn grenzen en wensen. En vocht voor mijn overtuigingen.

Een prachtige ontdekkingstocht. En blijkbaar slechts het begin van wat er komen zou. Want in de afgelopen maanden na die drie jaar leerde ik pas echt. Niet alleen om los te laten, maar ook om op eigen benen te staan. Ik vond mijn grenzen, mijn eigen plek. Ik vond mijn vrienden, en familie, en ontdekte wat ik wel en ook wat ik niet wil. Ik heb gevoeld hoe het hart kan breken en ik ben erin geslaagd die zelf te lijmen. Ik leerde 100% van mezelf te houden, gewoon om wie ik ben. En dit alles met als resultaat dat ik meer Sanne ben dan ooit tevoren. En gelukkiger dan ik me kan herinneren.

Dus zonde? Nee. Het was één van die levenslessen die ik “gewoon” moest doorlopen, om zo een nog betere versie van mezelf te worden. Een eigen ongebaand levenspad, met geweldige in- en uitzichten along the way. Dus fuck die standaard. En fuck het keurslijf. Omarm anders en vooral: kies je eigen pad en leer daarvan. Wees jezelf en laat de rest zijn wie ze willen zijn. Want geloof me, daar wordt het leven echt een stuk gelukkiger van.

FullSizeRender 27

FullSizeRender 26

FullSizeRender 25

 

 

 

Kraaienklauwen en katerwelling. De wereld van een dertiger in de dop.

Ik leef nog. Een conclusie die ik enkel en alleen ontleen aan het eenvoudige feit dat ik pijn voel. Hevige, helse, ondraaglijke pijnen aan de linkerzijde van mijn hoofd, ter hoogte van mijn slaap. Een zeurend gevoel ontwaakt tegelijkertijd in mijn onderrug. En er is iets geks met mijn maag aan de hand.

Voorzichtig open ik mijn ogen en zie wazig de vertrouwde contouren van onze slaapkamer. Ik lig op iets hards en ontdek verbaasd, maar dankbaar, dat ik liefdevol lig te spoonen met een hevig aangebroken pakje paracetamol. Met de kracht van een doordrenkte spons druk ik vastberaden twee tabletten uit de pilstrip.
Ik kijk de kamer rond. Links van me ligt hij nietsvermoedend en in comateuze toestand ver onder de dekens gedoken. De bofkont. Rechts van me een bont geheel aan kleding, schoenen en oranje accessoires, met daarnaast de gevolgen van mijn pre-ontbijt-op-bed: een bordje gehavende tostikorst, drijvend in een overdaad aan ketchup, en een pak lauwzure CoolBest.
Mijn keel is droog en mijn tong voelt als dik schuurpapier – ik heb verschrikkuluke dorst. En dus strek ik als ware het een fata morgana in de Sahara reikhalzend en hoopvol mijn hand uit naar het sinaasappelsap. Pas dan zie ik de schittering aan de ringvinger van mijn rechterhand. Verbluft slaat mijn hart een slag over. Ik was jarig vannacht!

Ik heb heel wat vrienden en vriendinnen die een paar jaar ouder zijn dan ik. Gezellige lui, die ik stuk voor stuk genadeloos heb vervloekt toen zij meedogenloos bleven zeuren over hun overgang naar de gene zijde. Onzin vond ik het; leeftijd is maar een getal, je bent zo jong als je je voelt en meer van dat soort crap. Welnu, mensen, the struggle is real. Het bewijs? Du moment dat ik de magische leeftijd van 30 bereikte werd niet alleen de intensiteit van wat ik vroeger een katertje genoemd zou hebben stante pede vertienvoudigd tot een helse ervaring, ook schattige kraaienpootjes verschieten ineens tot diepe groeven en pronte borstjes verliezen één minuut over twaalf plotsklaps lamlendig en verveeld hun jeugdig volume. En dat is nog maar het begin.

Dacht je in je naïeve twingtigerjaren nog te geloven dat je tegen de 30 wel alle antwoorden op je levensvragen had, zijn de enige antwoorden die ik na een dag of wat als dertiger ken dat ik: A. Meer Spa Rood zal moeten drinken tijdens een avondje uit, en B. dat ik over 56 dagen word verwacht voor het Landelijk Bevolkinsgsonderzoek. Hiep, hiep, hoera. Net even anders dan andere jaren, toen ik nog met plezier wijdbeens mijn nieuwe levensjaar inluidde.

En mocht je je troost willen zoeken bij een willekeurig social media kanaal – laten we wel wezen: tot voor kort toch een beetje onze hoop in bange dagen, ook dan heb je het mis. Om te beginnen moet je je eerst een weg zien te banen door alle trouwfoto’s en babyadvertenties – Nee, ik wil geen biokatoenen draagdoek. Ook niet in een hippe print. Nee, echt niet – om vervolgens alle overgebleven kattenplaatjes, hondenkunstjes en diepzinnige lifequotes van een duimpje te voorzien.
Godzijdank heb je als dertiger de tijd van zware foundations, plakkaten mascara en dikke lagen lipgloss voor altijd achter je gelaten, maar denk je met je mooie look-au-naturel een leuke score van likes binnen te harken van je achterban, forget it! Je weet nu pas echt dat je oud begint te worden als je telefoon na 20 keer oplichten zuchtend zwart blijft. Versus het schamele 247 dat de jeugd voor een selfie toebedeeld krijgt, dus.

Oneerlijk? Welnee. Het einde? Ook niet. Alleen maar ellende? Zeker niet. Anders? Dat wel. Volwassenheid comes with a prize. Met een z dus. Want hoe ik ook went of keer: ieder nadeel heb z’n voordeel. Anti-aging crème is een feit, maar ik ben reuze blij met de twintig minuten die het me scheelt zonder al die zware make-up die ik tien jaar geleden dacht nodig te hebben. Sporten lijkt een must, en toch ben ik honderd keer zekerder over mijn lichaam dan alle jaren hiervoor. Ik kan niet meer eindeloos drinken wat ik wil, daarom geniet ik nu meer van een goed glas wijn. Ik heb mijn tijd niet meer te verdelen om tot de pijngrens alle feestjes en fuifjes af te lopen, daarom is die ene vriendschap zo speciaal. Social media is niet meer wat het was, maar het kan me al lang niet meer zoveel schelen wat anderen van mij vinden. Zowel online, als offline.
Ik heb me in de afgelopen vijftien jaar druk gemaakt over te lange tenen, te dikke billen en te korte benen. Over of iedereen (maar dan ook iedereen) me wel aardig, leuk en lief zou vinden. Over geslaagd zijn in het leven, al dan niet met een carrière, koophuis, relatie of gezin. En over wie ik ben, wie ik wil zijn en wie ik zou moeten zijn voor een volmaakt gelukkig leven. Het mocht dan even duren, maar ik weet nu meer dan ooit: ik ben wie ik ben. Dat ben ik door hoe ik hier kwam. En daar ben ik blij om.

Alle antwoorden? Neuh. Geen onzekerheden meer? I wish. Maar: wijsheid komt met de jaren. En ondanks mijn gezever over kraaienklauwen en katerkwelling ben ik gelukkiger met mezelf en onverschrokkener dan ooit! Dus kom maar op.
Ik ben 30! Hoera!

IMG_5126 DSC06037