Doodsangst in het donker

Schermafbeelding 2014-01-20 om 19.35.21Het is half 4 ’s morgens als we wakker worden van onze wekker. De ventilator doet het niet en ook het lichtknopje weigert dienst. De stroom is uitgevallen. Alweer.
Morrend staan we op voor onze early morning junglesafari. En terwijl ik hem assisteer bij z’n ochtendplas door vanuit de deuropening bij te schijnen met onze enige zaklamp, spot ik vanuit mijn ooghoek een ware nachtmerrie op acht poten; onze gezamenlijke doodsangst.

‘Ehh.. schat?!’
‘Ja?’ Gaap.
‘Ehh nee, neuh, niks. Plas eerst maar even uit..’
‘Ja, verdomme, wat is er? Waarom kijk je zo?’
‘Ja, uhm……
‘Achter je…’

Een spraakwaterval aan creatieve scheldwoorden passeert de revue waarna ik wordt opgedragen de plaats des onheils nauwlettend in de gaten te houden, terwijl zijn brein op volle toeren werkt in de jacht naar een oplossing. No way dat we zo de deur uit gaan, één van ons drie zal sterven. In het donker wordt onze bagage afgetast naar bruikbare attributen voor het op handen zijnde moordspel en uiteindelijk moeten onze twee dikke Lonely Planets gewikkeld in plastic het met een harde klap ontgelden, voordat we gillend en rillend – ja echt, hij ook – ons huisje uit rennen.

Het zal daarna nog een aantal uur duren voordat we, gewapend met een grote stok, de stapel boeken weg durven te halen…

De wandeling door  het Tangkoko National Reserve is fantastisch. In het donker door een jungle vol inheemse diersoorten wandelen is voor ons als wildelifelovers wellicht niet een al te pienter plan, maar als we de eerste tarsier naar zijn woonboom terug zien jumpen worden we op slag verliefd.
In de uren erna opent het woud zich langzaam voor het zonlicht en zien we nog hornbills, een woodpecker, een luiaard en brengen we een bezoekje aan het turtle conservation programme, waar we even kunnen knuffelen met babyschildpadjes.

Het heeft iets te maken met de combinatie van uitgevallen stroom, een niet werkende douche en toilet, de overtuiging van beestjes in het matras en een geplette spin in de badkamer; hoewel we vooraf van plan waren een aantal dagen in Batiputih te blijven, besluiten we toch ’s middags al onze backpacks om te doen en terug te reizen richting Manado om vanuit daar naar het mooie Bunaken te gaan.

Op dit eiland vinden we het einde van de wereld. Geen auto’s, geen wegen en geen winkels. Alleen een paar accommodaties met uitzicht op een blauwe zee met een droom aan onderwaterleven. Bunaken staat in de top 10 van mooiste duiklocaties ter wereld en dus wagen wij ons ook weer aan de diepte. We kunnen het wel uitschreeuwen van geluk als we de eerste schildpad onder ons door zien zwemmen en genieten intens van al het pracht en praal, ons huisje aan het strand en de gezellige collega-forenzen. Een ware aanrader!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *