Van massageschuur tot Mark Manson. Over leren loslaten.


Onrustig lig ik op mijn rug. Het harde oppervlak drukt op mijn schouderbladen en de holte in mijn onderrug vindt geen steun. Het vloeipapier kleeft aan mijn billen en ik transpireer terwijl de grote airco die schuin boven me hangt me koud en klam doet aanvoelen. Als ik naar links kijk zie ik hem met zijn neus ver tussen haar dijen. Had ze net nog een legging aan, zie ik nu haar roze kanten ondergoed onder haar turquoise jurkje uit piepen. Haar lichaam over hem heen gebogen, zijn huid glad van de olie. Be careful what you wish for. Als een mantra schiet het door mijn hoofd.

Ik kijk verder de kamer rond en zie het roodverlichte bubbelbad in de hoek van de kamer. “Mister, you want bath, yes? Fiptee extra. Good for you, no?” 
Ik lach inwendig terwijl ik haar serieus aankijk en verwoed met mijn hoofd schud. Nee, een bad nemen we wel weer als we met gierende banden zijn weggereden bij deze toko. Ik kijk nog een keer naar links. Hij geeft me een ongemakkelijke knipoog en een kneepje in mijn arm. We lachen, en weten allebei: dit is de laatste keer dat ik zal doordrammen.

Verwachtingen, wensen en behoeften. Wij vrouwen staan er bol van. Maar zeg nou zelf: wat is nu een romantische getaway in lovely Italy, zonder zo’n heerlijke massage waar we allebei zo gek op zijn? Heerlijk in de namiddag een uurtje samen ontspannen, voordat we met zonsondergang en een glas Aperol Spritz aan de avond beginnen. Fijn, toch?
Dat ik aan de gevel had kunnen zien dat het niet your average massagesalon was, negeerde ik gemakshalve. De donkere roodverlichte gangen naar het kamertje achterin de salon deden wel wat belletjes rinkelen. Maar tegen de tijd dat de leggings ineens uit waren en we de handen bij onze private parts moesten weghouden was het te laat en wist ik het zeker: niet helemaal wat ik bedoelde!

Wederom is het me niet helemaal gelukt mijn verwachting, mijn ideale plaatje van wat romantiek zou moeten zijn, los te laten. Een massage hoort erbij. En dus kreeg ik mijn massage. Keihard lachen we erom, nadat we onze lichamen minutieus hebben gescrubd in de badkamer van ons hotel. Hij vooral. Hoe we daar in godsnaam terecht waren gekomen? Simpel: omdat ik het wilde. En me proberen op andere gedachten te brengen is kansloos, dat weet hij inmiddels ook wel – arme man.

Want loslaten is een kunst. Een edele kunst, lees ik later in het hilarische boek van Mark Manson. Het heeft ermee te maken dat we bepaalde waarde hechten aan iets, wat dan weer consequenties heeft voor je kijk op totaal iets anders. En hoe meer waarde je aan dat iets hecht – vaak details – hoe belangrijker die details voor je worden, en hoe moeilijker het zal zijn het grotere geheel daar los van te zien. Samengevat in mijn geval: massage = romantisch = vakantie, en andersom. Als ik Mark moet geloven vind ik, ja echt, die massage zó belangrijk, dat ik het zonder geen geslaagde vakantie zou vinden.

Fuck. Het frustreert me enorm dat nu juist een man de auteur is van dit boek. Maar het verbaast me niet. En een punt heeft ‘ie wel, natuurlijk.
Let it go. Ze roepen het tegenwoordig verdomme zelfs in Disneyfilms! Ik moet er achter komen in een schimmige Thais-Italiaanse massageschuur. Yep, lesje geleerd. Maar ook: genoeg materiaal voor een paar jaar aan grappen en binnenpretjes. En tsja.. dan heb je toch iets.

“Kom, schat. We gaan aan de Spritz.”

Lees ook eens: Foutje? Bedankt! Over de kunst van het falen. 

IMG_2929
IMG_0943

 

 

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *