#metoo. Over alledaagse neukbaarheid, aandachtsgeile kwetsbaarheid en de humor van dit alles.


Het gebeurt op een doodnormale dinsdagmiddag. In de keuken op Kanteur. Ze gooit haar handen verdedigend omhoog, haar hoofd lachend in haar nek. “Hahaha, hashtag me toohoe! God, ik voel me zó aangerand, hahaha!” Ze gooit er een knipoog in en heupwiegt dan buiten adem van het lachen weg.
Een paar dagen later sta ik op een borrel. “Ik doe er nog één hoor!”, lacht de jarige. “Ik ook! Me too! Hashtag, hashtag!” Hard gelach. “Ja, sorry hoor, maar ik vind het dus zó overdreven allemaal!” De dames knikken instemmend.

#metoo. Je hoort het zoveel, dat de kreet onlangs is uitgeroepen tot woord van het jaar. En met de aandacht, is ook de hilariteit rondom de term met de dag gegroeid. Inmiddels wordt #metoo in één adem genoemd met iets gewoons als het bestellen van een rondje bier, is verkrachting en aanranding onderwerp van grappig bedoelde animaties in de groepsapp, en lachen we hard om “die trieste wijven die meteen gaan zitten janken als er iemand aan hun billen zit.”
Was de actie in het begin nog wel een eye-opener, vinden we elke tweet en ieder blog voorzien van de hashtag nu vooral overdreven, vermoeiend, aandachtsgeil en onnodig.

Het verbaast me niet. Niet meer. Het blijkt namelijk heul normaal seksueel gedrag van alledag te zijn. Echt! Zó normaal dat niemand meer opkijkt van een collega die je toefluistert dat je lekker staat te soppen als je met een vaatdoekje in de weer bent. Niemand die er echt iets van vindt als jonge jongens bij de ingang van de supermarkt je complimenteren met je neukbaarheidsgehalte. Als je tijdens een avondje uit vol in je kruis gegrepen wordt door een willekeurige vreemde is dat gewoon een donderdagavond. En als een agressieve strandganger je in het voorbijgaan toebijt dat je zo geil bent dat hij je het liefst op je buik dwingt om je keihard van achter te kunnen neuken, betekent dat eigenlijk gewoon dat je lekker in vel zit. Toch?

Dus waarom dáár nou over zeuren? Héél normaal joh, anno 2017. Lekker gewoontjes. En: hilarisch lachwekkend! Nog even en we vertellen onze puberdochters dat het helemaal okee is om betast te worden als je daar niet om hebt gevraagd. Dat het prima is als je je docent pijpt voor een goed cijfer. Nog een paar jaar en we voeden onze zoons op met het feit dat het heel gebruikelijk is om geïntimideerd te worden als je daarmee een goede baan kunt krijgen. En grappen we tegen ons nageslacht dat ze er zelf om hebben gevraagd als ze onderweg naar huis worden verkracht.

Of kan het zijn dat ook dat niet helemaal is wat we willen? En moeten we, misschien wel, blij zijn met het feit dat, sinds de #Metoo-discussie, het aantal meldingen van seksueel geweld is verdubbeld? En dat op basis daarvan strafvervolging eindelijk mogelijk is? Dat het taboe op misbruik en intimidatie van vooral vrouwen en meisjes na decennia van feminisme, strijd voor bewustwording en slachtofferhulp eindelijk begint te verschuiven? Dat velen zich dankzij deze ene hashtag gesterkt voelen, en – soms na vele jaren – eindelijk hun verhaal doen? Dat er eindelijk grenzen worden getrokken, waarvan velen het bestaan niet eens leken te weten? Dat het begin van einde in zicht is als het gaat om het gebruiken van macht door mannen die maar pakken wat ze willen?

Okee, vooruit. Het verbaast me wél. Dat we na slechts een paar weken (!) van discussie over jarenlange (!) intimidatie nu wel Metoo-moe zijn, dat we hartelijk lachen om vrouwen die de eerste moedige stap zetten naar een eerlijkere toekomst, dat we iets kwetsbaars als grensoverschrijdend gedrag afdoen als een seksueel misverstand, en daar giechelend op proosten… Ik begrijp het niet. En ik vind het niet normaal.

Dus lach ik niet. Grap ik niet. En luister ik alleen.
Ik proost wel. Op iedereen die er net als ik voor kiest het niet normaal te vinden. En op alle vrouwen die mij voor gingen. Want: ik heb het nog niet gedurft.

FullSizeRender

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *