De oh’s en ah’s van een rozijn. Over mindful leven en geluk.

Toen ik zo een beetje in december het jaar 2016 aan het overpeinzen was dacht ik: ja, okee, ik heb een topjaar gehad.
Niet non-stop ufkors, want er was ook een flink aantal ouderwetse klotedagen. Maar over het algemeen heb ik dus toch wel in behoorlijke mate de bucketlist af kunnen vinken. Zo trotseerde ik de 800km asfalt voor een sensationeel liveportie Billy J. Kreeg ik de sleutels van m’n nieuwe stulp. Heb ik eindelijk weer eens leuk werk gevonden en gekregen. En ik heb genoten van ontelbare gezellige dagen met vrienden, vriendinnen en m’n lief.

Maar toch, – want zo schijnt dat dan toch te werken zo richting oud & nieuw – tóch dacht ik: ik ga het in 2017 helemaal anders doen. Zo van: ik ga minder drinken, ik ga weer lekker sporten en gezond eten. Ik ga ervoor zorgen dat álles áltijd lékker opgeruimd is. Dus de afwas laten staan is vanaf nu verleden tijd. En ik ga elke vrijdag de vloer dweilen. Bovendien koop ik direct zo’n kek notitieboekje en ga ik alléén nog maar gestructureerd werken. Ik kom trouwens ook nooit meer te laat op afspraken. En ook – bijna net zo belangrijk – ga ik ervoor zorgen dat mijn nagels, wenkbrauwen en kapsel te allen tijde in shape zijn en dat m’n benen, oksels en bikinilijn het hele jaar door zo glad zijn als een dolfijnenhuidje.

Dus… Als voortaan de wekker gaat: hup! Dan ben ik wakker, maak ik mijn bed op, trippel ik naar mijn volontkalkte badkamer waar ik niet langer dan 5 minuten douche, waarna ik fluitend in de kleding schiet die ik de avond ervoor al klaarlegde om vervolgens te genieten van een bakje magere kwark met op zonne-energie gebrande zaden en noten en handgeplukte biologische pruimen. Dan begin ik lekker vroeg aan mijn werkdag. Gezellig in de trein. Mét m’n notitieboekje.
Zo moest het zijn.

En toch dacht ik daar op 9 januari, toen ik mokkend de wekker een klap gaf en mezelf gapend tussen kledingstukken en schoenen door naar mijn badkamer manoeuvreerde, heel anders over. Je bent tenslotte uiteindelijk gewoon wie je bent. En da’s prima.
Máár, wat ik dus wel nog even op de valreep had gedaan, net vóórdat die ene column in het NRC viral ging over hoe kut mindfulness is: ik had me opgegeven voor een cursus. Mindfulness dus. Want dat is anno 2017 gewoon de oplossing voor iedere chaotische vrouw in nood.

En zo kwam het zover dat ik halverwege januari gewapend met een yogamatje en een extra paar warme sokken, in sjokkingsbroek en met een rood aangelopen gezicht, haastend en vloekend mijn dienst-weigerende fietsslot probeerde open te krijgen, om mij totáál niet mindful naar een welzijnshuis somewhere in downtown Haarlem te begeven. Daar zou ik de vleesgeworden clichés aanschouwen in de vorm van 10 vrouwen (en trouwens ook 2 mannen) die, zittend op de grond met een kopje kruidenthee allemaal meer rust, overzicht en ruimte in hun leven wilden. Van een overspannen dertiger met een tweeling die maar niet doorsliep en gewoon een beetje rust wilde, tot een menopauzale vijftiger die met rode konen toegaf alles gewoon iets positiever te willen inzien. Persoonlijk wilde ik simpelweg iets minder chaos. In mijn leven en vooral ook in mijn hoofd. Want daar zat het ‘m vooral in.

Toen we met aandacht, gesloten ogen en diepe ademhalingsteugen onder begeleiding van een diepe, meditatieve mannenstem een onbekend voorwerp (goed, het was een rozijn) moesten aanraken, ruiken en proeven wist ik ineens niet meer zo heel zeker of ik hier wel ging vinden wat ik zocht. Tussen het mindful kauwen door sloeg de twijfel toe; gingen we het nu écht hebben over de structuur, het bouquet en de smaaksensatie van een fucking rozijn? Ja dus.
Na het klinken van de klankschaal was iedereen diep onder de indruk. Nooit geweten dat een rozijn zó kon smaken. Oh’s en ah’s volgden. Dat op zich was al een aparte ervaring.

Ook de meditaties die volgden waren eigenaardig. Als type vrouw die geen uitknop op gedachten kent en waarbij piekeren, plannen en mijmeren elkaar in hoog tempo opvolgen is je hoofd leegmaken iets als verrast worden door je partner met aardbeien, champagne, kaarslicht en een eindeloze massage; je weet dat je het heerlijk zult vinden, maar ook dat het er nooit van zal komen (terwijl dat dus best een redelijke wens is).

En toch gebeurde er iets met me in die les en in de weken die volgden. Ik moet toegeven dat het met z’n allen matje-aan-matje liggend onder een dekentje tijdens een 40 minuten durende (!) meditatie ietwat sektarische associaties oplevert, maar dus óók een ongekende rust. Nee, maar echt!
En achter iets frustrerends als een puzzeltje met 9 kleine rotpuntjes (moet je bij zijn…), zitten heuse levenslessen verscholen waar je daadwerkelijk iets aan hebt!
Geloof het of niet, maar in die paar weken mindfulness heb ik meer over mezelf geleerd dan in heel 2016. Bijvoorbeeld over hoe ik met problemen omga. Wat mijn persoonlijke patronen zijn. Hoe streng ik voor mezelf kan zijn. Hoe ik rust kan vinden in emoties die me lijken te overdonderen. En ook: hoe mooi het leven is. Dat is dan toch maar mooi meegenomen, dacht ik zo.

Ook hier geldt: kortzichtigheid leidt tot onwetendheid. En de ervaring leert. Punt.
Dus hup! Naar de supermarkt met z’n allen; inslaan die rozijnen!
Je weet tenslotte nooit wat het je brengt…

IMG_5002

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *