All posts by S. de Haan

Schermafbeelding 2020-03-05 om 09.53.31

Down Dog en Dellekes; het alles-of-niets-principe in Lampegat.

“Zet je rechterarm terug op de mat, voel even hoe je staat en spring dan naar een Chaturanga of ga direct naar Down Dog.”
De warmte van brandende kaarsjes, zacht geurende wierrook en muzikale mantra’s dringen diep mijn zintuigen binnen, net op het moment dat ik de tranen achter mijn ogen voel prikken. Dat mijn yogasessies wel vaker emotioneel zijn is gebleken, maar vandaag voel ik de pijn van binnen in alle hevigheid steken, vlammen en bijten. Letterlijk.

Wat natuurlijk alles te maken heeft met 2020. Het is tenslotte een nieuw jaar. Een nieuw decennium. En daar zijn als vanzelfsprekend goede voornemens mee gemoeid.
Zo kwam het dan ook dat ik begin dit jaar, als fitgirl in de dop, plotsklaps een crosstrainer in de Fit4Free stond te bestijgen. Want ja: fitter worden, slanker zijn, conditie opbouwen. Alles mag hier en daar wel wat strakker. En ook: bezig zijn, aandacht voor lichaam en geest – dat werk. Een mooi streven, edoch een groot probleem. Een groot probleem, precies om het feit dat ik een overtuigd aanhanger ben van het alom gerenommeerde alles-of-niets-principe. 

En sportwise-gezien heb ik de afgelopen jaren, mag ik wel zeggen, flink kunnen genieten van het grote niets. Dat was superfijn, extreem ontspannen, maar erop terugkijkende nou niet bepaald megaproductief en hier-en-daar een tikkie lui. Derhalve de enig mogelijke conclusie in dit debacle tussen het oude en nieuwe jaar: het roer moest om. En dan dus echt om. 

Zo komt het dan ook dat ik vandaag niet gewoon wat stijfjes, wat stug in de ledematen, wat stram in de spiertjes ben. Nee, vandaag ben ik letterlijk onbuigzaam. Cataleptisch, zo je wilt. Vandaag, lieve mensen, ben ik zó houterig dat ik het harkenpoppetje him- (sorry… her)self ben.
Hier in deze yogatempel, in deze yogalegging, op deze yogamat, op du moment dat ik mezelf in de meest onmenselijke posities dien te dwingen, ben ik de belichaming van het uit enkel rechte potloodstrepen bestaande schepsel van een gemiddeld kind van 3. In 2D.

En dat komt natuurlijk omdat ik gisteren nog anderhalf uur lang ongetraind 80 kilo probeerde weg te legpressen, per se 150 lunges wilde doen, en weigerde naar huis te gaan zonder dat core circuitje. 

Zou daar misschien een levenslesje in zitten, vraag je je af? Een beetje temperen misschien? Iets minder alles, en iets minder niets, bijvoorbeeld? Nou, dat zou best een gezond uitgangspunt kunnen zijn. Gelukkig houd ik wel van een persoonlijk uitdaginkje hier en daar, dus let’s put it to the test!

En wat is nou een idealere gelegenheid om dat, weliswaar bier-technisch-gezien, te bezigen? Juist: tijdens carnaval in Lampegat. De plek waar getatoeëerde, kale mannen in voorgevormde bruidsjurken met een klotsend treetje pils voorbij hossen. Waar het muzikale aanzien van Snollebollekes vergelijkbaar is met die van Queen en Michael J. En waar het heel normaal is om als zelf respecterende volwassen man in een pluche krokkodillenonesie mee te zingen met teksten als “Un lekker delleke, strak in het velleke, vet ordinair, jèh die lust ‘m toch zo gèèr”.
Kortom: de plek waar alles kan, alles mag, en niets teveel is.
Tevens de plek waar ondergetekende zich met alle gemak tot de pijngrens zou kunnen laven aan allerhande aangereikte gerstenatjes – logischerwijs geheel volgens de grondbeginselen van het grote alles-of-niets, ufkors.

Om een anticlimax, en kolossale kater, te voorkomen – veelal resultaat van het alles in alles-of-niets – introduceerde ik als Randstedeling in Brabants geweld een waterdicht systeem van zogenaamde borstbuttons. Dat zit zo: na elke drie buttons bier op den linkerzijde, volgt een button fris op den rechterzijde. Waarmee zowel ik als mijn gezelschap met een luttele blik op mijn boezem (tevens gehuld in een pluche onesie overigens) direct wist welk type versnapering mijn toenmalige staat van zijn behoefte. Dit alles uiteraard wel na het opbouwen van een patente pilsspiegel – om de carnavalskrakers te kunnen verdragen.
Je ziet: een waterdicht systeem. 

Met als resultaat – na een avondje oefenen – dat ik het licht kon zien worden, zonder dat het donker werd in mijn hoofd. BAM! 

Een geslaagd experiment dus. Helaas wel tot gevolg dat ik de komende dagen weer flink zal moeten sporten. Maar: dat-zien-we-dan-wel-weer. Want ook dat is zo’n heerlijk principe.

IMG_3900

fullsizeoutput_6bc421bbfd7-8b41-47b7-a102-b60db650c076

Lachsalvo’s en zelfliefde – de sleutel tot succes.

‘San, achttien meter? Serieus?!’ Er lopen inmiddels tranen van het lachen over zijn wangen, en hij staat voorovergebogen hard met zijn handen op zijn eigen benen te slaan. Een echte dijenkletser dit. Als hij een beetje is bijgekomen, komt hij naar me toe, pakt me bij mijn schouders, draait me naar het uitzicht en wijst naar boven. ‘Kijk nou eens even naar die héle kleine, miniscule poppetjes die daar bovenop staan. Dat, lieve zus, zijn mensen. Die zijn in het uiterste geval, laten we zeggen, zo’n twee meter. Hoe vaak kunnen die dan in zo’n klif, denk je?’

Ik sta samen met mijn broer bij de imposante Cliffs of Moher, aan de westkust van Ierland. Eerder dat jaar besloten we spontaan samen te gaan roadtrippen door dit prachtige land. Guinness, livemuziek, adembenemende natuur, goede gesprekken, hard gelach; dat zagen we wel zitten. En zo geschiedde dan ook. Vandaag begon onze dag in Doolin en hebben we net een stuk gelopen bij de beroemde Cliffs toen hij zich hardop had afgevraagd hoe hoog die nou eigenlijk waren. En dus had ik, bij wijze van reactie op zijn vraag, mijn hoofd bedachtzaam een beetje schuin gehouden, de Cliffs eens goed in me opgenomen en met een lege blik, maar vol overgave, geantwoord: ‘18 meter.’

Het lachsalvo dat erop volgt is één van de vele hoogtepunten – letterlijk – van onze prachtige en hilarische trip door Ierland. Zoals onze reis naar Ierland ook een prachtig en hilarisch hoogtepunt is van 2019. Ik schaamde me niet. Aan ruimtelijk inzicht had het me wel vaker ontbroken. En goed met getallen zal ik wel nooit zijn. Maar zou ik een tijd geleden nog bedremmeld uren in mijn bed wakker hebben gelegen om mijn domme opmerking, haal ik nu mijn schouders op en lach ik hard met hem mee tot we er buikpijn van hebben – ‘Dat was inderdaad een beetje dom’.
En dat is dan ook direct het ware hoogtepunt van 2019: mezelf op waarde leren schatten en blij zijn met wie ik ben. Want fuck it, ook ik heb flaws!

Je kunt pas van een ander houden als je van jezelf houdt. 
Bleh. Wat een zijige kutquote, vond ik dat altijd. Ik bepaal verdomme zelf wel of en wanneer ik van iemand houd, of niet? En dan ook dat hele “van jezelf houden”. Waar slaat dat nou weer op? Nou, dat leerde ik dus in het laatste jaar van de twentyten’s. Want toen ik, na relatiebreuk twee en een gezond portie liefdesverdriet besloot te kappen met kermen, de regie in eigen hand nam, en met de vuist op tafel concludeerde dat het nu tijd was voor mij, gebeurde zo ongeveer het volgende:

Ik schreef me in voor zangles. Niet dat dat het antwoord is op alles, want ik startte ook weer met pianoles. En ik begon met yoga. Boekte een ticket naar het Noorderlicht. Pakte mijn camera weer op. En genoot met volle teugen van de geneugten van een downtown droomappartement in hartje Haarlem met een stamkroeg op kruipafstand. Kortom: ik deed alleen nog maar dingen die ik leuk vond. Die ik altijd al leuk vond. Waar ik blij van werd. En die bij mij pasten. En zo blijkt: de formule voor succes! Want dat vond ik zo leuk dat ik er zelf leuker van werd. Zo leuk dat die paar minder leuke kantjes eigenlijk best leuk werden. Zo leuk ook, dat ik niemand anders meer nodig had om me te vertellen dat ik leuk was; ik hoefde alleen nog maar ik te zijn. Goh.

Precies waar die klotekreet om draait dus. Want ik weet nu: ik heb niemand meer nódig. En ik hoef geen complimenten van een ander om mezelf op te hemelen. Ik krijg geen vlinders meer in mijn buik omdat iemand zegt dat ‘ie me leuk vindt. Ik hoef niet meer perfect te zijn in een poging iemand in te palmen. En dus word ik niet meer verliefd op iemand, omdát ‘ie verliefd is op mij; ik houd nu van iemand, simpelweg omdat het iemand is om van te houden. BAM! Echte liefde dus.

Je leeft maar één keer, en je komt en gaat alleen. Net als die kutquote extreem zijig, maar echt waar. Dus pak die regie. Houd van jezelf. En als je geluk hebt, dan vind je ook iemand om van te houden. En da’s toch prachtig.
Net als ons tripje. En net als wij. Dus op naar 2020! Naar nog meer levenslessen en nog meer hard gelach!

6cbf159e-cbdb-4471-abf8-1149d9445227 2 DSC00461 DSC09353

De oneerlijkheid van het teken van vruchtbaarheid.

“Can you please check again? Are you sure?” Ik sta op mijn tenen en grijp haar kant van de balie vast zodat ik mezelf op kan trekken en bijna mee kan kijken op haar scherm.
Ze knikt en kijkt me emotieloos aan. “Yes, I’m sure. Are you certain you fly with SAS?”
Ik denk na en concludeer dat ik op dat punt ben gekomen dat ik niets meer zeker weet. En dus kijk ik met een lege blik terug. Ik voel het zweet op mijn borst naar beneden parelen, de zeurende pijn in mijn onderrug wordt heviger en met mijn rechterhand wrijf ik over mijn buik. Dit. Wil. Ik. Niet.
Vloekend draai ik me om, marcheer naar een paar plastic zitjes en slinger mijn backpack erop. Woest klik ik de bovenkant open, verwoed ruk ik het koord los en met een ferme beweging trek ik mijn laptop tevoorschijn. Dit alles met als doel mijn reservering nog eens te checken. Het resultaat is dat ik niet alleen mijn laptop, maar ook zo een beetje de rest van mijn bagage door de vertrekhal laat vliegen. Inclusief het aangebroken pakje tampons dat ik deze week nodig had, zodat de bolletjes bloedstelpend gaas nu stuk voor stuk over de betonnen vloer, tussen haastige voeten door tuimelen. Verslagen staar ik ernaar terwijl ik in mijn ooghoek een charmante Noor zie opstaan om ze op te rapen. Met zijn handen in een kommetje gevouwen brengt hij me alle exemplaren die hij kon vinden. “I believe these are yours?”

Zucht.

Ongesteld zijn. Naast niet weten op welke vlucht je zou of had moeten zitten en apathische grondstewardessen is ongesteld zijn wel ongeveer het kutste wat er is. Wat moeten we als vrouw blij zijn met dit teken van vruchtbaarheid, maar mijn hemel, wat geeft het een rommel. Het hele proces begint zo ongeveer vanaf het moment van ovuleren, wat dus eigenlijk betekent dat je er zo een beetje de helft van de tijd zoet mee bent. Vanaf dan worden borsten opgezet en pijnlijker, krijgen pukkels, puistjes en onderhuidse ontstekingen meestal prominent op de kin of midden op het voorhoofd vrij spel. Gaan hormonen ongeveer een week van tevoren vollédig hun eigen leven leiden, waardoor je afwisselend jaloers, onzeker, agressief of seksueel opgewonden bent, geheel zonder reden. Je lichaamstemperatuur stijgt vervolgens met zo’n 100 graden, je houdt inmiddels 20 liter vocht vast, en je kunt niet meer zitten, liggen of staan zonder rugpijn. Om aansluitend op moment suprême een eerste gigantische bloedprop vaginaal naar buiten te werken, waarna de echte baarmoederlijke buikkrampen nog moeten beginnen ufkors. Darmen besluiten dan vaak gezellig mee te gaan doen, maar dat kan ook te maken hebben met het feit dat je tegen die tijd allerhande broodjes chocoladepasta met knakworst of pindakaas met mayonaise naar binnen zit te werken. Kortom: het mag duidelijk zijn dat de strandscène van Saving Private Ryan geïnspireerd is op het wel en wee van een menstruerende vrouw. Bovendien weet je dat het pas echt een heftige sessie gaat worden als je bij het opzetten van die bewuste film al zit te grienen bij het verschijnen van het DreamWorks logo – zet de gevarendriehoeken dan maar uit en sleep het maandverband maar aan.

En gelukkig is dat dan weer totaal geen probleem hier in het Hollandse. Want hier genieten we van een bijna absurd assortiment aan absoptiemateriaal. Van 3D-tampons tot menstruatiecups en van Lunapants tot zeesponsen. Het klassieke maandverband lijkt hier haast bij te verbleken en toch is ook dat tegenweurdig in alle kleuren, geuren en smaken verkrijgbaar. Met vleugels, zonder vleugels, extra lang, ultradun, giga discreet, voor de gevoelige huid, voor in strings, voor in boxers, voor in hipsters, voor in slips, voor de nacht, voor lichte dagen, voor zwaardere dagen, voor dagen daar precies tussenin, voor op feestdagen, winterdagen, zomerdagen of als je eens lekker wilt uitdagen of opdagen.
En dan hebben we nog de wondere wereld van de tampons. Welja. Gemaakt van biologisch katoen, met of zonder SilkTouch technologie, tampons met schuine groeven, met kartonnen of met plastic SmoothTouch én anti-slipgrip inbrenghuls, lichtgeparfumeerde tampons, tampons met LeakGuard touwtjes, tampons speciaal voor meisjes, tampons met vrolijke en extra stille verpakkingen, in miniformaat, in superformaat of, gewoon, in normaal formaat, natuurlijk.
Zodra je het schap bij de drogist of supermarkt gevonden hebt, duurt het als vrouw gemiddeld genomen zo’n twee uur voordat je je er weer een weg uit hebt gemanoeuvreerd, laat staan als je vriend of vader voor deze uitdaging staat. En toch sturen we onze mannen maar al te graag op pad, al is het alleen maar om ze te laten delen in deze ellende van menstruerende kutzooi. Gedeelde smart is immers…? Juist.

Maar, hoe kut het hier ook moge zijn. Ons leven gaat godzijdank gewoon door.
Hoe anders is het voor menstruerende meiden en vrouwen in landen als Oeganda, waar vaak geen maandverband is. Meiden die daar opgroeien moeten zich tijdens hun menstruatie behelpen met bananenbladeren, kranten of oude lappen. Bovendien is er op school vaak helemaal geen plek om zich te verschonen. Veel meisjes blijven daarom thuis als ze ongesteld zijn en missen elke maand een week school. De leerachterstand die ze hierdoor oplopen, is dikwijls zo groot dat ze vaak maar helemaal stoppen met school.

Gelukkig maken initiatieven als Afripads hierin een groot verschil. Dit project zorgt voor toegang tot goed duurzaam en uitwasbaar maandverband en goede sanitaire voorzieningen, zodat het leven van deze meiden niet stopt wanneer zij beginnen met menstrueren. Bovendien worden Afripads gemaakt door Oegandese naaisters, die daarmee hun brood verdienen.

Mooie mensen in Nederland maken zich hard voor dit project. Zo ook mijn lieve vriendin Marianne. Zij vertrekt binnenkort van Zoetermeer naar Oeganda waar zij zich in zal zetten voor het Rainbow House of Hope Uganda, een school waar kansarme jongens en meiden een vak leren en werken aan een gezonde en mooie toekomst. Om schoolverzuim tegen te gaan wil zij zoveel mogelijk Afripads kopen voor de meiden van het Rainbow House en deze daar persoonlijk afleveren. Help mij haar helpen hen te helpen en steun ook met een pakketje Afripads. Want €5,00 euro hier, betekent een jaar lang naar school daar. En dat zet onze kutzooi toch weer in een ander perspectief.

Help jij ook? Doneer dan via NL 94 RBRB 09 41 11 17 41 t.n.v. Stichting Mia o.v.v. Afripads. Wil je meer weten over de reisbestemming van Marianne? Kijk dan op www.facebook.com/StichtingMia of op www.stichtingmia.nl.

IMG_8008

 

8f83dcfb-1d0d-474c-a20f-931ed3bf43cd

 

IMG_8003

 

 

 

 

 

 

 

Lief dagboek. De teksten van een tiener.

7 mei 1999 – Lief dagboek,
Na lang omkijken heb ik toch besloten je te proberen bij te houden. Ik ben nu elf en natuurlijk (als vanzelfsprekend) heb ik een verleden. Maar ik zou niet weten waar ik moest beginnen, dus als we dat nou verder links laten liggen dan wordt het allemaal wat duidelijker. Ik heb 2 broers Marc + Ralph en natuurlijk een vader en een moeder: Maria Christina Horeman (roepnaam Tineke) en Sape de Haan (‘k weet niet of hij bijnamen heeft). Ik woon met mijn gezin in Haarlem in de Trompstraat nr. 53. Mijn broer Marc is 15 jaar, Ralph 12 jaar (bijna 13), mijn moeder 43, mijn vader 42 en ik zelf ben 11. Ik ben 27 april geboren dus ik ben net jarig geweest.
Het is nu 10 over 10. Ik moet gaan slapen. Eigenlijk weet ik ook niets meer. Fijn kennis te maken. Sanne (de Haan) XXX

31 mei 1999 – Lief dagboek,
Het feest is voorbij. Het was onwijs leuk. We hebben spelletjes gedaan, zoals: stoelendans, beeldendans en snowball. Ik zal even het spelletje snowball uitleggen: met snowball beginnen een paartje (een jongen en een meisje) en die gaan dan slijpen op heel rustige muziek, en dan zegt steeds iemand “snowball” en dan zoekt een meisje een jongen en een jongen een meisje uit en die gaan dan ook weer slijpen en dan steeds door totdat iedereen op de dansvloer is. En ik heb 2x met Jeffrey Meijer geslepen. Dat vind ik best een leuke jongen. Hij is dit jaar nieuw in onze klas. Maar ik heb een vriendje, Rick, in Hoofddorp en dan krijg ik daar weer gedonder mee. Maar goed, ik stond daar dus te slijpen met hem en ik voelde me raar, want Tessa (mijn beste vriendin en buurmeisje) knipoogde naar me en Milou die zei daarna: “het zit wel goed met jou en Jeffrey hè?”. Maar ik weet niet zo goed wat ik ermee aan moet.
Nee. Ik doe het niet. Ik ga morgen mijn vriendje Rick bellen en ik ga een tijdje met hem praten. Om mijn liefde voor Rick te bewijzen moet je onder deze blz. kijken. Mooi hè? Het is nu 21.45. Ik ga slapen. Doei. XXX Sanne

10 januari 2000 – Lief dagboek,
Vanavond krijg ik mijn definitief schooladvies dus ik ben echt heel zenuwachtig. Mijn vader en moeder zijn nu naar school om het aan te horen. Maar weet je, als ik VWO ga doen ben ik bang dat ik veel te veel huiswerk krijg en dan niet meer iedere woensdagmiddag naar de stad kan…
Ik ga slapen. Doei. XXX Sanne

27 maart 2000 Lief dagboek,
Je weet dat als ik in je schrijf ik dat haast altijd doe om eens goed m’n hart te luchten tegen iemand die goed luistert en me niet tegenspreekt. Sterker nog je kan me niet eens tegenspreken.
Ik zit namelijk voor mijn gevoel een beetje in trabble omdat als mijn ouders niet thuis zijn gaat Ralph heel vervelend doen en dan gaat Marc ook weer de baas spelen en dan word ik weer boos en ik kan ook nooit wat tegen ze inbrengen. Ze zijn veel sterker dan ik. Echt, als je mijn armen “kon” zien, zou je vast schrikken, zo dun zijn ze. En als mijn broers me dan pesten voel ik me zo machteloos! Net ook weer. Soms zeg ik dan (voornamelijk tegen mezelf) dat ik broers haat. Maar dat kan ik toch nooit echt menen?? Toch?!?
De zomertijd is ook ingegaan. Het is nu tien uur. Ik ga slapen. Veel liefs, Sanne XXX

IMG_7497

IMG_7499

IMG_7500