Schermafbeelding 2020-03-05 om 09.53.31

Down Dog en Dellekes; het alles-of-niets-principe in Lampegat.

“Zet je rechterarm terug op de mat, voel even hoe je staat en spring dan naar een Chaturanga of ga direct naar Down Dog.”
De warmte van brandende kaarsjes, zacht geurende wierrook en muzikale mantra’s dringen diep mijn zintuigen binnen, net op het moment dat ik de tranen achter mijn ogen voel prikken. Dat mijn yogasessies wel vaker emotioneel zijn is gebleken, maar vandaag voel ik de pijn van binnen in alle hevigheid steken, vlammen en bijten. Letterlijk.

Wat natuurlijk alles te maken heeft met 2020. Het is tenslotte een nieuw jaar. Een nieuw decennium. En daar zijn als vanzelfsprekend goede voornemens mee gemoeid.
Zo kwam het dan ook dat ik begin dit jaar, als fitgirl in de dop, plotsklaps een crosstrainer in de Fit4Free stond te bestijgen. Want ja: fitter worden, slanker zijn, conditie opbouwen. Alles mag hier en daar wel wat strakker. En ook: bezig zijn, aandacht voor lichaam en geest – dat werk. Een mooi streven, edoch een groot probleem. Een groot probleem, precies om het feit dat ik een overtuigd aanhanger ben van het alom gerenommeerde alles-of-niets-principe. 

En sportwise-gezien heb ik de afgelopen jaren, mag ik wel zeggen, flink kunnen genieten van het grote niets. Dat was superfijn, extreem ontspannen, maar erop terugkijkende nou niet bepaald megaproductief en hier-en-daar een tikkie lui. Derhalve de enig mogelijke conclusie in dit debacle tussen het oude en nieuwe jaar: het roer moest om. En dan dus echt om. 

Zo komt het dan ook dat ik vandaag niet gewoon wat stijfjes, wat stug in de ledematen, wat stram in de spiertjes ben. Nee, vandaag ben ik letterlijk onbuigzaam. Cataleptisch, zo je wilt. Vandaag, lieve mensen, ben ik zó houterig dat ik het harkenpoppetje him- (sorry… her)self ben.
Hier in deze yogatempel, in deze yogalegging, op deze yogamat, op du moment dat ik mezelf in de meest onmenselijke posities dien te dwingen, ben ik de belichaming van het uit enkel rechte potloodstrepen bestaande schepsel van een gemiddeld kind van 3. In 2D.

En dat komt natuurlijk omdat ik gisteren nog anderhalf uur lang ongetraind 80 kilo probeerde weg te legpressen, per se 150 lunges wilde doen, en weigerde naar huis te gaan zonder dat core circuitje. 

Zou daar misschien een levenslesje in zitten, vraag je je af? Een beetje temperen misschien? Iets minder alles, en iets minder niets, bijvoorbeeld? Nou, dat zou best een gezond uitgangspunt kunnen zijn. Gelukkig houd ik wel van een persoonlijk uitdaginkje hier en daar, dus let’s put it to the test!

En wat is nou een idealere gelegenheid om dat, weliswaar bier-technisch-gezien, te bezigen? Juist: tijdens carnaval in Lampegat. De plek waar getatoeëerde, kale mannen in voorgevormde bruidsjurken met een klotsend treetje pils voorbij hossen. Waar het muzikale aanzien van Snollebollekes vergelijkbaar is met die van Queen en Michael J. En waar het heel normaal is om als zelf respecterende volwassen man in een pluche krokkodillenonesie mee te zingen met teksten als “Un lekker delleke, strak in het velleke, vet ordinair, jèh die lust ‘m toch zo gèèr”.
Kortom: de plek waar alles kan, alles mag, en niets teveel is.
Tevens de plek waar ondergetekende zich met alle gemak tot de pijngrens zou kunnen laven aan allerhande aangereikte gerstenatjes – logischerwijs geheel volgens de grondbeginselen van het grote alles-of-niets, ufkors.

Om een anticlimax, en kolossale kater, te voorkomen – veelal resultaat van het alles in alles-of-niets – introduceerde ik als Randstedeling in Brabants geweld een waterdicht systeem van zogenaamde borstbuttons. Dat zit zo: na elke drie buttons bier op den linkerzijde, volgt een button fris op den rechterzijde. Waarmee zowel ik als mijn gezelschap met een luttele blik op mijn boezem (tevens gehuld in een pluche onesie overigens) direct wist welk type versnapering mijn toenmalige staat van zijn behoefte. Dit alles uiteraard wel na het opbouwen van een patente pilsspiegel – om de carnavalskrakers te kunnen verdragen.
Je ziet: een waterdicht systeem. 

Met als resultaat – na een avondje oefenen – dat ik het licht kon zien worden, zonder dat het donker werd in mijn hoofd. BAM! 

Een geslaagd experiment dus. Helaas wel tot gevolg dat ik de komende dagen weer flink zal moeten sporten. Maar: dat-zien-we-dan-wel-weer. Want ook dat is zo’n heerlijk principe.

IMG_3900

fullsizeoutput_6bc421bbfd7-8b41-47b7-a102-b60db650c076

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *